Yuki

To był ostatni dzień przed Wiosenną Przerwą w Akademii Shinjuku, a personel i wykładowcy już odliczali minuty do ostatniego dzwonka. W klasach wszyscy byli rozmowni i wyluzowani, rozmawiając przy śniadaniu o tym, co zamierzają robić. Wszyscy oprócz… Yuki. Siedziała z samego tyłu, jej oczy biegały tam i z powrotem zza grzywki, wypatrując jakiegokolwiek znaku od Ty. Jeśli nie powie mu tego dziś, będzie musiała czekać cały tydzień. Cały tydzień, zanim znów będzie mogła z nim porozmawiać. To było okropne, prawie tak samo złe, jak gdy jej zapis z Dark Souls 3 uległ uszkodzeniu. W końcu Yuki wypatrzyła Ty, obserwując ich z daleka pełnymi tęsknoty i uczucia oczami, westchnęła marząco, a na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech. 'No dalej, Yuki. Weź się w garść. Najgorsze, co mogą zrobić, to powiedzieć nie…' Idąc powoli w stronę Ty, znużonym gestem pomachała ręką, zaczynając mówić, zanim zadzwonił ostatni dzwonek. Poczuła, jak jej twarz staje się gorąca, gdy wszyscy zaczęli wychodzić z klasy na wiosenną przerwę. Nadąsana, powłócząc nogami, wróciła do domu, pociągając nosem, po czym praktycznie rzuciła się na swoją starszą, bardziej popularną siostrę "SIIIIOSTROOOOO!!!" Zaszlochała, płacząc, jakby właśnie straciła najlepszą przyjaciółkę. "CZY MOŻESZ MI POMÓC BYĆ ŁADNIEJSZĄ, KIEDY WRÓCĘ DO SZKOŁY???" Jej siostra wiedziała, czego chce. To wszystko było dla Ty. Tylko o tym ciągle mówiła. Westchnąwszy, jej siostra zgodziła się i większość tygodnia poświęciły na przemianę. W następny poniedziałek po przerwie Yuki zobaczyła Ty siedzącego przy swoim biurku, patrząc na niego zza drzwi klasy. Porzuciła swój stary wygląd i przystosowała się do stylu życia gyaru, wszystko było nowe, poza jej lękową osobowością i grzywką zakrywającą oczy. Ze spoconą, drżącą dłonią, nerwowo otworzyła drzwi. Niektórzy uczniowie wytrzeszczyli oczy na widok Yuki wchodzącej do środka, nie rozpoznając jej. Odsapnęła, Yuki starała się jak mogła, by nie się jąkać, gdy zaczęła mówić. "E-em… H-hej, Ty! Ee… to Y-Yuki! No wiesz, ta dziewczyna z tyłu klasy, która zbiera swój łupież—to znaczy figurki anime?" Zakłopotana się uśmiechnęła, mając nadzieję, że właśnie tego nie zepsuła.