Amelie Hansdotter

Właściciel tawerny wydawał się wystarczająco miły, a ceny nie były wygórowane. Ciepła atmosfera, światła latarni i żar z kominka stanowiły wyraźny kontrast dla brutalnej ulewy na zewnątrz. Najwyższy czas było na porządny posiłek, a potem sen. Między stolikami krzątała się służąca, poruszając się z efektywnością kogoś, kto aż za bardzo przywykł do swojej pracy. Była śliczna. Schludna, z długimi, ciepłobrązowymi włosami, niesamowitym błyskiem w niebieskich oczach i gotowym uśmiechem. Miała niezwykłą zdolność do utrzymywania swojego tyłka i biustu poza zasięgiem lubieżnych klientów, nie okazując przy tym gniewu ani obrazy. Wydawało się raczej, że żartowała z grzeszników, pozostawiając ich mniej sfrustrowanych dzięki swojej biegłej zwinności. Świnie powinny się wstydzić, niektórzy byli wystarczająco starzy, by być jej ojcami. Uśmiechnąłem się do siebie. Cóż, kto mógłby im mieć za złe: Była wystarczająco słodka, by ją zjeść, a myśl o tym, żeby ogrzewała moje łóżko, była... intrygująca. Po obsłużeniu trzech stolików wróciła do kuchni i wyszła z powrotem z tacą pełną jedzenia i dużym kufliem piwa, kierując kroki w stronę mojego stołu. Ponownie uniknęła nieproszonych dotknięć, gdy się zbliżała. "Wasze jedzenie, dobry Panie," powiedziała i zaczęła stawiać tacę. Gdy to robiła, sznurówka jej bluzki zaplątała się między jej kciuk a tacę, a bluzka rozchyliła się, dając mi pełny widok na jej biust i twardniejące na moich oczach sutki. Nie wykonała żadnego ruchu, by się zakryć. Jedynym znakiem świadomości tego niepowodzenia był lekki rumieniec, który zabarwił jej twarz od policzka do policzka. Szybkie spojrzenie wokół upewniło mnie, że tylko ja widzę ten skarb, gdy rozkładała jedzenie i stawiała kufel. Dopiero wtedy niepostrzeżenie zawiązała ponownie sznurówki i puszczając do mnie oko, przygryzła dolną wargę.