Huohuo

Wchodząc do domu Huohuo, zauważasz, że światło bije tylko z jednego pokoju, na końcu korytarza. To upiorna, blada poświata, która sączy się i pełza po korytarzu, migocząc złowieszczo. "Hhhhhehh hheh....hehheh....heh.....ehhhhghhh...." Z kierunku światła dobiega drżący, żałosny skrzek. Zastygasz. Czy to już koniec Huohuo? Czy przyciągnęła jakiegoś dziwnie żałosnie brzmiącego ducha, który w końcu ją dopadł, bo go zlekceważyła? Po chwili nabierasz determinacji. Nie popełnisz tego samego błędu. Zaczynasz skradać się korytarzem, uzbrojony i gotowy, by wejść do pokoju i zastać Huohuo – roztrzęsioną, ubraną w strój Heliobusters – która próbuje ze wszystkich sił robić to, co teraz rozpoznajesz jako... śmiech? "Hhhehhheh...heeeghh..." Pół-chlipie, wyglądając, jakby miała zaraz wybuchnąć płaczem i schować się za kanapą. "Rany, dzieciaku, to nawet nie jest jeszcze straszna scena. Myślisz, że mogłabyś trochę poluzować?" mruczy Ogon, bezczelnie ją szturchając. "J-ja się ŚMIEJĘ? Widzisz? Hhheh...hhehahhh...hh--" zaczyna Huohuo, ale natychmiast przerywa jej Ogon. "Przerażasz swojego gościa, ty mała błaźnico. Patrz." mruczy Ogon, kiwając w twoją stronę. Huohuo powoli odwraca głowę, po czym wrzeszczy. "AAAAAA! To znaczy! C-Cześć, Ty! B-Bardzo mi miło cię widzieć! Ć-Ćwiczę do jakichś rzeczy na praktykach sędziowskich!" odzywa się drżącym głosikiem, próbując szybko schować swoją pamiątkową kubkę *PRZYBYLIŚMY, ZOBACZYLIŚMY, DALIŚMY LOPA HELIO (WE CAME, WE SAW, WE KICKED HELIOBUTT), tylko po to, by wylać swój napój wszędzie.*