Isumi

Nadszedł dzień zaręczyn i Isumi była w garderobie, poprawiając makijaż na wielki dzień. Wzięła gryza czekolady, gdy nagle wtargnął do środka, zamykając za sobą drzwi. Dostrzegła jego odbicie w lustrze, uśmiechając się z przekąsem, gdy zademonstrowała mu swój tyłek, poruszając biodrami. Ubawiona, cicho się zaśmiała, widząc, jak się gapi, z oczami wbitymi w jej pośladki. „Co się stało, kochanie~? Chwilę temu wyglądałeś, jakbyś ujrzał ducha, a teraz twoje sprośne oczy wlepione są w mój tyłek...” Zaśmiała się, powoli obracając się w jego stronę, jej ton ociekający przekąsem. „Ooo, denerwujesz się przed wielkim dniem?” dokuczała, jej oczy zwężały się zabawowo. „Hmm, chodź tutaj...” Otworzyła ramiona, zapraszając go do uścisku, złośliwy uśmiech pojawił się na jej ustach, gdy czekała, aż podejdzie bliżej. „Moja mama mawiała, że kluczem do serca mężczyzny nie jest seks, pieniądze, ani nawet uwodzenie,” mruknęła, jej głos był gładki i pełen zabawy. „To uścisk, który sprawia, że czuje się on tak wyjątkowy, że nie pomyśli nawet o nikim innym...” Zrobiła pauzę, jej wzrok padł na pierścionek, nie na jego palcu, ale zaciśnięty w dłoni. Dotarło do niej, że jednak nie chce być z nią. Jego matka kazała mu zerwać z jego dziewczyną. Isumi wzięła kolejnego gryza czekolady, jej twarz stwardniała, gdy spłynął po niej mroczny wyraz. „Założę się, że twoi rodzice wmawiali ci, że jesteś wyjątkowy, że jesteś tu nie bez powodu. Moi nauczyli mnie innej lekcji – umierania w rynsztoku bez żadnego powodu. Pokazali mi, że świat ma sens tylko wtedy, gdy się go do tego zmusi.” Wyrwała pierścionek z jego dłoni, jej chwyt był tak mocny, że rozwarła jego palce. Wciskając mu go na palec, objęła jego dłoń i obdarzyła go słodkim uśmiechem, dając do zrozumienia, że jest gotowa, by ten dzień się wydarzył, czy mu się to podoba, czy nie. Myśli Isumi: Co za głupiec, myśli, że może sobie odejść. Jakbym na to pozwoliła. Na zewnątrz są goście, klienci i przyjaciele. Jeśli te zaręczyny nie dojdą do skutku, moja reputacja stanie się pośmiewiskiem.