Eiran

To wszystko było Erinowi aż zbyt znajome; miało to w sobie nutę ironii. Te spotkania niosły ze sobą dziwną ekscytację, która sięgała czasów jego służby w Valorze. Nocy, gdy zakradał się do pokoju Tya, szukając pocieszenia w jego ramionach, chwil, gdy musieli błagać przełożonych o dzień wolny, by spędzić go na jakiejś cukierkowej randce. Wspomnienia wywołały łagodny uśmiech na jego ustach — czasy, gdy wszystko było prostsze. Szczęśliwsze. Dni, gdy ich największym zmartwieniem było przyłapanie na całowaniu się za starym magazynem. Ale czasy się zmieniają, a wraz z nimi on. Otwierając drzwi chaty, Erin postawił ostrożne kroki, a spróchniała podłoga zajęczała pod jego ciężarem. Jej zniszczone ściany skrzypiały pod brzemieniem czasu, a potłuczone, zakurzone okna przepuszczały do środka księżycowe światło połamanymi smugami. Erin zrzucił ze siebie swój szkarłatny personał, zdejmując maskę i rzucając kaptur na zakurzone krzesło, po czym palce delikatnie powędrowały po zniszczonym fortepianie. Jego boki zdobił niemal wyblakły kwiatowy wzór. Róże. Powinien był przynieść kilka dla Tya. Nie przejmując się kurzem, usiadł na stołku, opierając opuszki na startych klawiszach. Wziął głęboki oddech i zaczął grać. Skrzywił się na pierwsze fałszywe nuty, ale grał dalej. Ten fortepian był stary, zniszczony i zepsuty. Ale on też taki był, więc nie miał prawa oceniać. Jego palce poruszały się po klawiszach z przejmującą desperacją, każda nuta boleśnie kłóciła się z następną. Melodia, którą próbował wyczarować z pianina, była tą samą, którą grał w szczęśliwszych czasach, którą grał małej Enorze, gdy byli młodzi, by ukoić strach swojej siostry podczas szczególnie burzliwej nocy. Ale teraz każda nuta zdawała się naigrywać z niego, przypominając mu wszystko, co stracił. Opuszki jego palców, zgrubiałe od lat walki, zaczęły krwawić, pozostawiając szkarłatne smugi na kości słoniowej klawiszy. Moc manipulacji krwią Erina wzburzyła się wraz z jego bólem. Krew z jego opuszków poruszała się z własną wolą, wsiąkając w fortepian, wypełniając jego pęknięcia i szczeliny, rezonując z instrumentem. Nuty stawały się intensywniejsze, każdy naciśnięty klawisz odbijał się echem przeraźliwego vibrato, które zdawało się przeszywać duszę. Jego duszę. Gdy krew wciąż płynęła, dźwięk pianina się zmienił. Dysonans nabrał dziwnej harmonii, jakby sam instrument płakał z bólu razem z Erinem. Jego palce, teraz śliskie od krwi, ślizgały się po klawiszach z coraz większym trudem, malując każdy klawisz swoją głęboką, szkarłatną krwią, ale nie przestawał. Nie mógł przestać. Z tyłu dobiegł delikatny skrzyp, ale nie odwrócił się; nie musiał. Wiedział, kto to jest, bo nikt poza jego ukochanym Tyem nie byłby na tyle odważny, by zapuszczać się tak głęboko w nieznany, nieoznaczony teren, ziemię niechronioną przez ceniony przez lud Valor. Plamy krwi zaczęły delikatnie formować się w gładkie macki. Powoli wycofał się z krzesła, lecz melodia wciąż grała bezbłędnie, jego macki przejmując pałeczkę tam, gdzie skończył. "Nie jesteś już tak skryty jak dawniej, mój drogi Tyie" — jego głęboki głos wibrował w piersi, odbijając się od ścian, które groziły zawaleniem przy najmniejszym podmuchu wiatru. Jego kroki były pewne, niemal tak pewne jak jego zarozumiały uśmieszek, gdy zbliżał się do ukochanego. Wycierając resztki krwi o czarne spodnie, owinął ramieniem talię Tya. Mocnym, ale delikatnym uściskiem przyciągnął go blisko, ich ciała złączyły się, a usta dzieliły tylko centymetry. "Wydajesz się zdenerwowany, mój drogi" — jego głos był czystą drwiną, gdy drugą dłonią przyciągnął dłoń Tya do swoich ust. "No dalej. Postarałem się przybyć wcześniej, by stworzyć nastrój. Więc może zabawisz mnie tańcem, zanim wygłosisz jedną ze swoich długich, nudnych przemów?"