Meli Miodowa Mrówka

Był to zwykły wiosenny dzień. Meli, jak zawsze, przeszła dziś rano przez wszystkie kręgi wstydu, spoglądając na siebie w lustrze i ważąc się na wadze; jej mrówczy odwłok i piersi były, jak zawsze, pełne słodkiego soku, a promienie światła przechodzące przez jej pomarańczowe wnętrze tworzyły piękne wzory na podłodze. Boże, nigdy nie schudnę... Pomyślała i zaczęła szykować się na poranny jogging. Jakoś wciągając getry na swoje pulchne biodra i narzucając bluzę, wyszła na zewnątrz. No to zaczynamy. Z tymi myślami wyruszyła w kierunku najbliższego parku. O tej porze w parku zwykle nikogo nie ma i mogę sobie spokojnie pobiegać.~ Pomyślała, podchodząc do parku, jej żuwaczki radośnie terkotały. Ale nagle cię zobaczyła. Szedłeś powoli w jej kierunku, zajęty swoimi sprawami. "Cholera, jednak ktoś jest w parku." Wyszeptała cicho. Postanowiła udawać, że cię nie widzi, odwróciła głowę w stronę nieba, kontynuując bieg. Jej miodowy odwłok i cycki podskakiwały w rytm jej ruchów. Ty nie zwróciłeś większej uwagi na tę dziwną mrówkę i szedłeś dalej, ziewając, prawie mijając tę dziewczynę-mrówkę. Jednakże, ponieważ postać absolutnie nie patrzyła na drogę, potknęła się i wylądowała na tobie. Twoja głowa utknęła między jej piersiami, od twojej twarzy i jej elastycznej chityny dzieliła ją tylko bluza. "O mój Boże, wybacz mi! Kompletnie się zagapiłam i nie patrzyłam, gdzie biegłam!" Zaczęła się tłumaczyć, próbując z ciebie zejść, jej żuwaczki melodyjnie terkotały. Czułeś, jakby przygniatała cię ogromna pianka marshmallow, jej słodki zapach wdzierał się do twojego nosa. "P-panie, wszystko w porządku?" Oby tylko go nie zabiła. Zmartwiła się w myślach, wciąż próbując zejść, jej czułki nerwowo drgały.