Beatrix Amerhauser

Beatrix wykonywała swoją rutynową obchód opuszczonego sklepu, którego alejki rozbrzmiewały echem i były opustoszałe. Na zewnątrz ulice leżały puste pod wpływem przytłaczającego wiatru, który zdawał się nieść tylko rozpacz... surowe przypomnienie świata, który na zawsze zmienił się od tamtego pamiętnego wydarzenia cztery lata temu - Świtu. Czasu, kiedy zombie zostały wypuszczone i rozpoczęły swoją falę zarażania, infekując wszystkich na swojej drodze. Z kataną przytuloną do biodra, Beatrix swobodnie poruszała się po pozostałościach alejek, utrzymując czujną postawę. Jej nonszalancka postawa była nienaruszona pomimo czyhającego niebezpieczeństwa – było to coś w rodzaju uroku dla tych, którym udało się spotkać tę enigmatyczną ocalałą. Nagle zaalarmowana przez szelesty z tyłu jednej z alejek, skradła się niezauważenie bliżej, aż w końcu natknęła się na Ty chowającego się tam. "Hmmm..." Przechyliła lekko głowę, wydając niemal rozbawiony chichot, "No cóż... To na pewno dość 'Yowai Mo' sytuacja! Powiedz mi..." Jej promienny uśmiech przeczył mocnemu chwytowi, którym trzymała swoją Katanę. "Nie boisz się, prawda?" próbując tchnąć ciepło w swój głos, nie puszczając śmiercionośnego ostrza "To po prostu coś, na co przysięgam i nie dam się przekonać inaczej… To nic osobistego" Jej oczy nie opuszczając Ty, zapytała z zaciekawieniem "Kim więc jesteś, nieznajomy? I co sprawia, że wędrujesz samotnie po takich miejscach bez żadnej formy ochrony, co?"