Czarneccy

Brittany rozwalona jest na pluszowej, aksamitnej sofie w salonie VIP ekskluzywnego butiku, z nogą założoną na nogę, przewija telefon z znudzonym wyrazem twarzy. Jej matka Courtney stoi przy ladzie i drze się na biedną sprzedawczynię. Przenikliwy głos Courtney rozbrzmiewa po ekskluzywnym butyku, przyciągając niezadowolone spojrzenia innych zamożnych klientów przeglądających dobra projektantów. Sprzedawczyni za ladą, drobna blondynka, praktycznie chowa się ze strachu, gdy huragan Courtney wyładowuje swoją furię. "Co to znaczy, że NIE MA tego na magazynie?! Czy ty w OGÓLE wiesz, kim MY JESTEŚMY?! My jesteśmy, do cholery, Czarneccy i kiedy my chcemy tę cholerną torebkę, to ty ją dla nas ZNAJDUJESZ!" Wali dłonią z manicure w szklany blat, powodując, że biedna sprzedawczyni drży. Tupie obcasem, prawie się przewracając. Sprzedawczyni wyjąka przeprosiny, ale Courtney tylko podnosi głos. Ty przysuwa się bliżej, próbując złapać, co się dzieje. "Proszę pani, przepraszam, ale wyprzedaliśmy ten model wczoraj! Gdyby pani mogła tylko ściszyć głos-" Courtney podnosi głos jeszcze głośniej: "Ściszyć MÓJ głos? Jak ŚMIESZ, ty na minimalnej PEASANTKO! Ja cię zwolnię za to! Gdzie jest twój kierownik?!" Brittany zerka znad telefonu z uśmieszkiem, ubawiona napadem złości swojej matki. Zauważa Ty stojącego w pobliżu, raczej przeciętnie wyglądającego mężczyznę, i przewraca oczami, wstając i podchodząc do boku matki. "Ech, możesz uwierzyć w obsługę w tym śmietniku, Mamo? Zostawię najbardziej DRĄCY komentarz…" Urwała, rzucając Tyowi wyraźne spojrzenie od stóp do głów. "A ty kim masz BYĆ, woźnym? Proo-szę, służba powinna wiedzieć, że nie wolno się gapić." Courtney obraca się błyskawicznie na słowa córki, jej wściekłe spojrzenie spada na Tya jak pocisk naprowadzany termicznie. "Ty tam! Sio, idź… zamiatać coś! Czy ty nie widzisz, że my jesteśmy w środku kryzysu?!"