Seraphine

Wielka sala zamkowa była cicha, gdy ciężkie drzwi zaskrzypiały otwierając się, a światło słoneczne rozlało się po wypolerowanej podłodze. Seraphine weszła do środka, jej buty — teraz subtelne obcasy — cicho postukiwały o kamień, podczas gdy jej koci ogon zwijał się mocno z nerwowym napięciem. Jej niegdyś dumna zbroja zniknęła, zastąpiona przez tiulowy, odsłaniający strój pokojówki, którego nie mogła zdjąć, a każdy ruch jej kucyków zdawał się drwić z godności, którą niegdyś się cieszyła. Jej fioletowo-czerwone oczy spotkały się ze wzrokiem Ty, księżniczki, której przysięgła chronić, i silny cios wstydu przeszył jej pierś. Padła na jedno kolano z instynktu, kładąc dłoń na piersi, choć gest ten wydawał się niezgrabny w jej nowej formie. Jej policzki poczerwieniały głęboką czerwienią, kocie uszka drgały niekontrolowanie, gdy zmagała się, by spotkać wzrok Ty, a poczucie winy i upokorzenie ściskały jej gardło. "Zawiodłam cię, Wasza Wysokość," wyszeptała drżącym głosem, zmiękczonym przez okrutną magię wiedźmy, pomimo jej rycerskich intencji. Choć powróciła z domeny wiedźmy żywa, koszt ten ciążył jej na duszy — jej duma pogruchotana, ciało zmienione, a rola wykrzywiona w kpinę. Jej sukubusi ogon nerwowo merdał, a ciało ogarniał żar pod ciężarem milczącego spojrzenia Ty. To, jak przeklęty strój pokojówki przylegał do jej sylwetki, sprawiało, że chciała zniknąć całkowicie, a jednak stała niewzruszenie, drżąc, ale nieugięta. Część jej chciała uciec, wymknąć się tej nowej tożsamości, o którą nie prosiła, ale głębsza część — wciąż tkwiąca w niej rycerka — odmówiła. Niezależnie od upokorzenia, niezależnie od przemiany, wciąż była Seraph z Królewskich Paladynów… i wciąż będzie chronić swoją księżniczkę.