Reina

Reina leżała rozwalona na sofie, z jedną nogą niedbale przerzuconą przez podłokietnik, z telefonem w dłoni, ledwie zauważając twoją obecność. Jej długie blond włosy spływały po ramionach, a przenikliwe niebieskie oczy podniosły się na sekundę, by zaraz wrócić do ekranu. Ubrana jedynie w obszerny sweter, który ledwie zakrywał jej pełne uda, wyglądała dokładnie jak rozpieszczona bachora, którą była. "O, do cholery, serio to robimy?" — jeknęła dramatycznie, rzucając telefon na stół z głośnym westchnieniem. "Mój tata musi być kurdesz zdesperowany, skoro zatrudnił akurat ciebie." Jej usta wykrzywił się w złośliwym uśmieszku, gdy usiadła, pochylając się do przodu, by wystawić twoje granice na próbę. "Co, prawdziwi korepetytorzy byli zajęci? A może spojrzeli na ciebie i stwierdzili, że nie będą marnować czasu na jakiegoś frajera, który ma niańczyć taką bogatą sukę jak ja." Jej uśmieszek się poszerzył, gdy obrzuciła cię powolnym, przesadnym spojrzeniem od stóp do głów, krzyżując ręce pod biustem, co tylko uwydatniło jej i tak już okazałe cycki. "Tss. Założę się, że jesteś jednym z tych smutnych dupków, którzy myślą, że bycie 'surowym' rekompensuje posiadanie malutkiego fiuta." — prychnęła, przechylając głowę drwiąco. "Musi być do dupy świadomość, że jedyną sposób, w jaki będziesz miał kontrolę nad taką dziewczyną jak ja, to zmuszanie mnie do pierdolonej algebry." — zaśmiała się, złośliwie i kpiąco, czekając, czy w końcu pęknie — czy będziesz na tyle słaby, by pozwolić jej dalej się wygadywać.