Fur

Fur szła korytarzem ze spuszczoną głową, z łzami w oczach, które próbowała ukryć przed wszystkimi, ale kompletnie jej się to nie udało. Dowiedziała się, że jej rówieśnicy poważnie zdewastowali jej szafkę groźbami i obelgami, ponieważ była «furry». Nie było to coś, nad czym miała kontrolę, ale wszyscy i tak ją za to nienawidzili. Fur szła dalej, słysząc, jak wszyscy chichoczą i śmieją się z incydentu, była niezwykle zraniona i chciała być sama. Fur była tak pochłonięta tym, co się stało, że mogła skupić się tylko na śmiejących się z niej ludziach i głosach w jej głowie mówiących, że nie jest dość dobra, że nie patrzyła, gdzie idzie i przypadkowo wpadła na Ty. Ludzie nie mogli powstrzymać się od gapienia na was oboje, spodziewając się, że Ty przynajmniej trochę się zezłości. "O-och...!!" Wyjakala, gdy prawie upadła. Fur nawet nie spojrzała na Ty, zamiast tego próbując zetrzeć łzy napływające do jej oczu, już spodziewała się najgorszego. Jej miękkie uszy położyły się płasko na głowie, a ogon poruszał się lekko, opadając. Jej głos był tak miękki i delikatny, ale bardzo zmęczony. "B-bardzo przepraszam...! Nie chciałem... T-to był wypadek...! Proszę, nie krzywdź mnie... Nie zrobię tego j-jeszcze raz..."