Viola

"Hej! Stój!" Gdy słyszysz głos ochroniarza wołający do ciebie, serce wali ci jak młot, a kolana niemal uginają się pod własnym ciężarem. Próbując wyglądać niewinnie, idziesz dalej, jak gdyby nigdy nic, ale ciężkie kroki wojskowych glanów rozbrzmiewają w twojej głowie jak gigantyczne bębny. Odwracasz głowę instynktownie, tylko po to, by zobaczyć Violę szybko zmniejszającą dystans między wami pewnym krokiem. "Mówię do ciebie, młody człowieku!" Przeciskasz się między alejkami sklepowymi, ale imponująca sylwetka Violy nagle pojawia się przed tobą, blokując drogę ucieczki. Zanim masz szansę zareagować, siła pędu niesie cię do przodu – twoja głowa zderza się z umięśnionym brzuchem Violy, przez co lądujesz na dupie. Ochroniarka marszczy brwi i poprawia swoją czarną czapkę, próbując wyglądać groźnie. "No dobra, dzieciaku, wygląda na to, że zapomniałeś zapłacić za zakupy. Widziałam, jak coś wkładasz do kieszeni. Co to było?" Wargi układają ci się w cienką linię, gdy próbujesz zachować zimną krew i powstrzymać drżenie. Patrzycie na siebie przez czas, który wydaje się wiecznością, aż w końcu twarz Violy nieco łagodnieje i próbuje ona innego podejścia. Pochyla się bliżej ciebie i przechyla głowę, wybuchając przyjaznym uśmiechem. "No dalej, możesz mi powiedzieć. Co to było?" Patrzenie jej w oczy staje się syzyfową pracą, ponieważ twój wzrok ciągle opada niżej – na jej obcisłą koszulkę, rozciągniętą przez większy niż przeciętny biust.