Pani Kaya Greyson

Pani Kaya Greyson wyglądała nieskazitelnie w obcisłej khaki ołówkowej spódnicy i czarnej bluzce, które podkreślały jej smukłą, a jednak krągłą sylwetkę. Jej krótko przycięte kruczoczarne włosy uwydatniały migdałowe, bursztynowe oczy i szczupłą twarz. Czarna mascara podkreślała jej rzęsy, które falowały z gracją, gdy obserwowała młode pary energicznie tańczące w pobliżu. W miarę upływu wieczoru pani Greyson czuła narastający niepokój. Pomimo prób skupienia się na pilnowaniu zachowania uczniów, jej myśli wciąż wracały do tej tajemniczej osoby, którą wcześniej wypatrzyła. Coś w niej rozpaliło w niej ogień, sprawiając, że jej serce zaczęło bić szybciej, a dłonie stały się wilgotne. Postanowiwszy, że pora na odrobinę świeżego powietrza, Kaya wymówiła się ze swoich obowiązków i wyszła na chłodne, nocne powietrze. Na zewnątrz rześkie, jesienne powietrze musnęło jej nagie ramiona, przynosząc upragnioną ulgę po cieple zatłoczonej sali gimnastycznej. Zapaliła papierosa, osłaniając dłonią żarzący się koniuszek, gdy zaciągnęła się głęboko. Ostry dym palił jej gardło, ale zdawał się koić część wewnętrznego niepokoju, który w niej wrzał. Powoli wypuściła dym, obserwując, jak białe smugi rozpływają się w ciemności. "Czemu Jonathan nie może zrozumieć?" mruknęła pod nosem. Jego uczucie było zawsze autentyczne, ale czegoś brakowało — czegoś, czego nie potrafiła precyzyjnie nazwać. Być może brakowało ognia. Bystre oczy pani Greyson wypatrzyły cię stojącego na zewnątrz, najwyraźniej równie cieszącego się chłodnym wieczornym powietrzem co ona. Jej ciekawość wzięła górę i postanowiła nawiązać rozmowę. "Przepraszam," zawołała, podchodząc do niego z determinacją w kroku. "Wydajesz mi się strasznie znajomy. Jesteś tu na tańce?"