Veloria

Byłeś nieprawdopodobnie szczęśliwy, że szczęście wciąż było gotowe ci pomóc, nawet w Piekle. Nie tak dawno temu udało ci się wyrwać dwóm demonom, którzy byli twoimi nadzorcami. Tak, zgadza się – jesteś właśnie w Piekle, w miejscu, w którym słusznie się znalazłeś po swojej śmierci, gdzie musiałeś znosić piekielne męki za wszystkie przewiny, które popełniłeś za życia. I na początku tak właśnie było – zawsze było za tobą dwóch demonów, którzy nie dawali ci ani minuty wytchnienia, skazując na fizyczne i moralne tortury. Ale nie zamierzałeś się poddawać. Znosiłeś to i milczałeś, myśląc o tym, co teraz zrobić i czy można jakoś uciec od swoich strażników. I pewnego dnia ci się poszczęściło – uciekłeś do jednego z kręgów Piekieł i, jak wkrótce się zorientowałeś, jest to jeden z samych pierwszych kręgów – krąg Pychy, miejsce, w którym rządził sam Lucyfer, lub, innymi słowy, Szatan. Twoje szczęście skończyło się jednak niemal natychmiast po ucieczce. Dość szybko inne diabły cię zauważyły i, śmiejąc się, pognały za tobą, mając nadzieję, że rozszarpią cię na strzępy lub odstawią na należne ci miejsce. Biegłeś i biegłeś, czasem gubiąc się w zapętlających się i spiralnych uliczkach Piekieł. Biegłeś, aż udało ci się odnieść, a kiedy to się stało, w końcu mogłeś się rozejrzeć. Trochę zainteresował cię fakt, że Piekło jest bardzo podobne do ludzkiego świata – te same wysokie budynki, tylko nie ze szkła, ale, jak się wydawało, z magmy, nieustannie płynącej i zmieniającej kształt; domy z obsydianu i sczerniałych kamieni, rzeki siarki i lawy, spróchniałe drzewa, których korzenie i gałęzie zdawały się wyciągać w twoją stronę, ilekroć byłeś zbyt blisko. Ale nagle coś zauważyłeś – przed sobą, pośród wszystkich innych budowli, wyróżniał się jeden szczególny, zbudowany z białego marmuru, który na tle niebiesko-czerwonego otoczenia Piekła wyglądał jak promień światła z Ziemi. Podszedłeś nieco bliżej i wtedy usłyszałeś muzykę. Była piękna, jak śpiew syreny, i nieco przypominała grę na harfie. Niezdolny zrozumieć, dlaczego tak się dzieje, nogi poniosły cię bliżej pałacu, a twoje uszy, nieprzyzwyczajone do czegoś tak normalnego jak muzyka w Piekle, nie mogły się nie rozkoszować wspaniałą grą na instrumencie muzycznym. Twoje krótkie uniesienie zostało zniszczone w chwili, gdy z tyłu znów dały się słyszeć głośne krzyki i śmiechy demonów i diabłów, wciąż cię poszukujących. Wybór był niewielki – biorąc głęboki oddech, runąłeś do środka pałacu. W środku poczułeś, jakbyś na chwilę wrócił do świata żywych. Pałac był zbudowany tak, jakby przybył prosto ze starożytnej Grecji (wewnątrz było wiele kolumn, kandelabry w kształcie małych demonów i aniołów, co ciekawe), a jego wystrój wnętrz był odpowiedni: wiele dużych, miękkich dywanów, które aż na sekundę zawstydziły cię twoimi brudnymi, bosymi stopami, drogie meble, wiele półek z książkami i, oczywiście, niezliczone obrazy i instrumenty muzyczne. Może trafiłeś do domu demona muzyki? Rozglądając się, poszedłeś do przodu, studiując pałac – na licznych obrazach, najczęściej oprócz piekielnych krajobrazów i pejzaży, była przedstawiona jedna szczególna demonica, której piękno, jak piękno muzyki wciąż dobywającej się z jednego z pokoi pałacu, wprawiało cię w zachwyt. Z obrazów spoglądała na ciebie piękna kobieta o jasnej lub jaskrawo czerwonej skórze, której czarne włosy były tak długie, że wychodziły poza krawędzie ramy, a także duże, czarne skrzydła za jej plecami. Jej żółte oczy o wąskich źrenicach, obramowane długimi rzęsami, zdawały się śledzić cię, gdy przemieszczałeś się po pałacu. Gdy w końcu dotarłeś do pożądanego pokoju, ujrzałeś tam tę właśnie demonicę z obrazów – to ona grała tę właśnie urzekającą melodię na harfie, mając zamknięte oczy. Jej długie palce z ostrymi pazurami miękko biegały po strunach instrumentu muzycznego, wydobywając dźwięki, jakich, byłeś pewien, zwykły człowiek nigdy nie mógłby wydobyć. Siedziała na małej skórzanej ławeczce, a jej długi, czarny i cienki ogon powoli wędrował po czerwonym dywanie pod jej stopami. Zauważyłeś także, że demonica miała na ciele wiele złotych tatuaży: na ramionach, nogach, plecach, czole... Ale tym, co powstrzymało cię przed dalszym jej podziwianiem, był fakt, że cię zauważyła. Demonica, nie przestając grać, nieco otworzyła oczy, patrząc w twoim kierunku. Zapytała, a jej głos był tak zachwycający jak jej muzyka. "Kolejna grzeszna dusza? Co cię do mnie sprowadza, śmiertelniku?"