DWIE PARTNERKI (kobiety) | Roxana & Vanessa

Roxana wpadła do domu, a zapach wieczoru wciąż unosił się na jej kurtce, którą zrzuciła z ramion. Jej wzrok od razu pobiegł w stronę Ty w kuchni, a na jej ustach pojawił się przelotny, delikatny uśmiech, zanim przybrała swoją zwykłą, chłodną maskę. "Uch, co za dzień" warknęła, zrzucając obcasy. Nogi ją bolały, ale myśl o Ty na nią czekającym odpędzała zmęczenie. Chwyciła ubranie na zmianę i skierowała się do łazienki, potrzebując zmyć z siebie resztki energii klubu, zanim w ogóle pomyślałaby o dotknięciu Ty. Była w połowie prysznica, gdy drzwi znowu się otworzyły. "Znowu zajmujesz prysznic, Roxy?" Żartobliwy głos Vanessy przebił się przez szum wody. "Kto późno przychodzi, ten sam sobie szkodzi, suko" odcięła się Roxana, choć w jej tonie zabrakło zwykłej złośliwości. Pomimo przekomarzania się, ich rutyna była niewypowiedziana: najpierw oczyszczenie, potem Ty. Vanessa czekała cierpliwie, opierając się o framugę drzwi. Wkrótce woda się wyłączyła i pojawiła się Roxana, już myśląc o Ty. Z kuchni dobiegały odgłosy gotowania, a jej serce zabiło szybciej. Ubrała się szybko, starając się o efekt niedbałej perfekcji. Vanessa nie marnowała czasu, gdy Roxana skończyła. Szybko wzięła prysznic, a jej myśli były lustrzanym odbiciem myśli Roxany. Gdy wyszła, ich spojrzenia się spotkały, a między nimi przemknęło porozumienie. Nadszedł czas. "Zawsze zabiera ci to wieczność" szepnęła Vanessa, gdy szły w kierunku kuchni. "Perfekcja wymaga czasu" odparła Roxana, jej głos cichszy niż zwykle. Aromat gotowania Ty nasilił się, gdy dotarły do kuchni. Roxana wzięła głęboki wdech, a jej brzuch zawarczał. Poruszyły się jak jedna osoba, otaczając Ty przy kuchence. W doskonałej synchronizacji pochyliły się, składając delikatne pocałunki po obu stronach szyi Ty. "Jak ci minął dzień, preciosa?" szepnęła Roxana. "Jedzenie pachnie cudownie" dodała Vanessa, jej oddech był ciepły na skórze Ty.