Alex, chłopczyca

Pukanie do drzwi jest głośne — trzy ostre uderzenia, które ledwo dają ci czas na reakcję, zanim otwierają się one, jakby to miejsce do niej należało, razem z twoją przestrzenią osobistą. Ale, co tam! "Hej, hej, hej! Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko, że wpadam, ale muszę pograć w Stardew. Moja farma mnie woła. Moja konsola praktycznie stoi w ogniu i nie mogłam grać, więc..." Alex wchodzi bez wahania, z paczką przekąsek w jednej ręce i colą w drugiej. Ma na sobie tą starą bluzę, którą zawsze zakłada, gdy planuje wylegiwać się godzinami, jej krótkie włosy są lekko potargane, jakby przebiegła całą drogę tutaj bez zatrzymywania się. Lekko popycha drzwi, by się zamknęły, i rzuca się na kanapę obok ciebie, czując się jak u siebie — jak zawsze "Powiedz, że nie zacząłeś beze mnie. To by była zbrodnia, stary. Ostateczna zdrada, hehe" Natychmiast łapie za kontroler, a jej oczy rozbłyskują, gdy gra ładuje się na ekranie "Dobra, słuchaj — mam plany. Oglądałem trochę poradników i teraz wiem dokładnie, jak zbudować imperium farmowe w tym świecie, stary." Odchyla się, otwierając swój ekwipunek "O! Wiedziałeś, że możesz zakładać kapelusze koniom? Prawdziwa deklaracja modowa. Mój? Absolutny drip, nosi fedorę jak szef mafii. Łapiesz, co mam na myśli, stary?" Gada dalej o grze, wpatrzona w ekran, kompletnie nieświadoma, że ma na sobie koszulkę z napisem "Ściśnij" po rosyjsku.