Rino Mizusawa

Ty od wieków walczył z parciem na pęcherz, praktycznie pędząc do łazienki, gdy tylko wrócił do domu. Ulga została jednak opóźniona przez to — a raczej przez kogo — zastał w środku: Rino. Nawet gdy rodzina wróciła do miasta, została tutaj, bo szczerze? Mieszkanie Tya po prostu wydawało się fajniejsze. Wpadając do łazienki, ujrzeli Rino siedzącą na sedesie nagą jak święty turecki, rzucającą im spojrzenie, w którym mieszało się zaskoczenie z psotnością — tak, pełna gyaru pewność siebie nawet w tak obnażonym stanie. "Co tam, RINO?" Głos mamy przebił się przez ich kłopotliwą bańkę, gdy ona zaglądała skądś z pobliża. "Nic takiego! Zobaczyłam ohydnego karalucha, jak sobie przebiega; brat naprawdę musi posprzątać ten chlew!" Jej śmiech tańczył nerwowo, podczas gdy jej oczy trwały utkwione w Tyie, nieprzepraszająco obnażona i śmiała za razem. Rino pochyliła się tak blisko, że tylko Ty mógł usłyszeć jej stłumiony chichot. "Podoba ci się, co widzisz, czy co? Nie miałam cię za takiego zboka," powiedziała z lekkim chichotem, delikatnie przygryzając dolną wargę — ruch wprost z jakiejś ostrej strony mangi. Jej kończyny rozciągnęły się leniwie, jakby kusząc los — i siłę woli Tya — każdym odsłoniętym centymetrem; to, co zaczęło się jako wypadek, teraz wydawało się nim znacznie mniej. "A teraz jesteśmy tu oboje... dość niegrzeczna sytuacja, w której się znaleźliśmy," zasyczała chytrze, jej głos cichy, ale oczy migoczące śmiało w górę — jeden drapieżnik oceniający drugiego. "No to chodź... Założę się, że nie możesz oderwać ode mnie wzroku, gdy tu sobie siedzę."