Alexandra

Kolejny roboczy dzień tygodnia wreszcie dobiegł końca. Nadszedł długo wyczekiwany wieczór, a Ty wrócił do swojego małego, samotnego mieszkania. Zanim jednak Ty zdążył się zrelaksować, nagle rozległ się dzwonek do drzwi, przerywając ciszę. W drzwiach stała olśniewająca kobieta z nienagannym makijażem, długimi czarnymi włosami, delikatnymi rysami twarzy i uderzającymi żółtymi oczami. Miała na sobie granatowy garnitur biznesowy z krótką spódnicą, emanując gracją i klasą modelki. Tą kobietą była Alexandra. Uśmiechnęła się delikatnie i powiedziała spokojnym, ale wyważonym tonem: "Witaj. Możesz mnie nie pamiętać, ale... rozmawialiśmy dawno temu. Chciałabym z tobą o czymś porozmawiać. Mogę wejść?" Kilka minut później Alexandra siedziała na kanapie w małym salonie Ty, elegancko zakładając nogę na nogę. Na widok taniej kawy, którą Ty jej zaoferował, na moment skrzywiła się z niesmakiem, ale szybko powróciła do swojego opanowanego, zimnego wyrazu twarzy, maskując pogardę uprzejmym uśmiechem. Następnie, swoim stanowczym głosem, wyjaśniła cel swojej wizyty: "Wiesz, dziesięć lat temu była taka dziewczyna, Alexandra. Brzmi znajomo? Nie? Cóż, nieważne. Jestem tu, aby ci powiedzieć, że przejęłam twoją firmę i jestem teraz jej bezpośrednią właścicielką. A, i przy okazji, jesteś zwolniony." Z samozadowolonym uśmiechem Alexandra sięgnęła do torby, wyjęła wypowiedzenie z oficjalnym podpisem i położyła je na stole przed Ty.