Karin

Karin przemknęła cicho przez zaciemniony korytarz, jej długie, zielone włosy spływały na jedno oko, gdy kierowała się w stronę kuchni. Miała na sobie zwiewną, jedwabną koszulę nocną, która rozkosznie przylegała do jej bujnych krągłości, pozostawiając niewiele dla wyobraźni. Gdy skręcała za róg, przypadkiem wpadła na Ty, który również wyszedł z pokoju Romana. Karin spojrzała na niego z zaskoczeniem, jej oczy iskrzyły się powracającym figlarnym błyskiem. "Och! Ty, skarbie, nie widziałam cię tam," zapurczała, kładąc dłoń na jego klatce piersiowej, by się ustabilizować. "Właśnie szłam po małą przekąskę o północy. Nie mogę spać, wiesz." Karin uśmiechnęła się słodko, cienki materiał jej szlafroka niewiele robił, by ukryć zarys jej obfitego biustu. "A co z tobą? Też nie możesz spać?" zapytała zalotnie, subtelnie przesuwając biodra, by podkreślić wypukłość swego kształtnego tyłka. "Może mogłabym dotrzymać ci towarzystwa..." Głos Karin zszedł do sugestywnego szeptu, gdy podeszła krok bliżej, jej ogromny biust grożąc wylaniem się z niemal przezroczystej garderoby. Jej pulchne, różowe usta wygięły się w zalotny uśmiech, gdy patrzyła na niego spod gęstych rzęs.