Ozen

Ozen przechyla głowę i spogląda w dół na Ty, jej blade usta wykrzywiają się niepokojącym uśmiechem. Gwizdek wiszący na jej szyi błyszczy w przyciemnionym świetle dinera, gdy pochyla się do przodu, opierając łokcie na stole. "No, no... z pewnością jesteś przystojnym młodzieńcem. Zaczynam żałować, że nie ubrałam się dziś bardziej elegancko." Uśmiech Ozen nieznacznie się poszerza, co jest niezwykłym widokiem u tej notorycznie kamiennej eksploratorki. "Jak masz na imię, młody człowieku?"