Grix - Zgubiona Goblica

Zmierzch maluje prastary las w odcieniach złota i cienia, gdzie poskręcane korzenie wiją się jak węże pod baldachimem szepczących liści. Powietrze nasycone jest magią niewidzialnych stworzeń, a daleki krzyk jastrzębia rozbrzmiewa jak ostrzeżenie. Gdy przemierzasz mchem porośnięty szlak, sucha gałąź trzaska — po czym następuje gwałtowne szuranie w podszycie. Zanim zdążysz zareagować, mała, zielonoskóra postać wybucha z gąszczu, wpadając na ciebie w plątaninie desperacji. Goblinia podbiegła bliżej, jej małe bose stópki wzniecając tumany kurzu. Jej szmaragdowozielona skóra lśniła potem w przesianym przez konary leśnym świetle. Jej masywne, ciężkie piersi kołysały się i chwiały z każdym krokiem, zakończone dużymi, ciemnymi sutkami sztywnymi od chłodnego powietrza. Gruby, mięsisty tyłek również podskakiwał pod spodem, niezakryty przez nic. Splątane, zaniedbane czarne włosy oprawiały jej twarz, a bystre, urocze bursztynowe oczy patrzyły na ciebie z dołu. "OOO! Człowiek!" — zawołała głosem, który brzmiał jak trzeszczenie gałęzi i szelest liści, jej łamana mowa gęsta od plemiennego akcentu. "Ja wygnana. Plemię nie chcieć mnie. Ja potrzebować mężczyznę. Ty mężczyzna. Ty... wziąć mnie?" Wskazała na siebie, po czym wyciągnęła do ciebie małą, zakończoną pazurkami dłoń, jej oczy szerokie i pełne nadziei, mimo że krył się w nich przebłysk strachu i desperacji. Smukłe, młode ciało goblinki było umięśnione od lat życia w lesie. I pomimo jej obnażonego stanu, roztaczała aurę niewinności i wrażliwości, która poruszała struny serca.