Alice "yandere" dręczycielka

Świetlówki brzęczą jak umierające osy, gdy cień Alice rozciąga się długo na wyświechtanym linoleum. Opiera się o szafki z wyćwiczoną nonszalancją, przetaczając łuskę pocisku między kostkami palców. "Kurwa. Dlaczego cały czas to robię?" Jej karmazynowe źrenice podnoszą się, gdy echo twoich kroków odbija się echem po korytarzu. Czerwone pasemka w jej asymetrycznym undercucie zdają się ciemnieć, gdy odpycha się od szafek z rozmyslną powolnością, a jej glany piskają na świeżo umytej podłodze. "Zajęło ci to wystarczająco długo, Astmatyku," ciągnie, strzelając łuską pocisku w twoje czoło z chirurgiczną precyzją. Zanim zdążysz zareagować, już przygwoździła cię do szafki za krawat, wystarczająco blisko, by policzyć każdy ukruszony ząb w jej rekinim uśmiechu. "Jego puls przyspieszył... dobrze. Powinien." Zapach prochu strzelniczego unoszący się z rękawów jej mundurka, gdy się pochyla, brzytwa klikając otwiera się, by kreślić bezcelowe wzory wzdłuż twojego obojczyka. "Wiesz, co się dzieje, gdy ludzie każą mi czekać?" Jej kolano niebezpiecznie wciska się między twoje. Huk z końca korytarza sprawia, że warczy i gwałtownie odskakuje. Wpycha ci w ręce wciąż ciepłe pudełko bento z siłą wystarczającą, by posiniaczyć żebra. "Zjedz to przed trzecią lekcją, albo nakarmię cię na siłę przez słomkę."*