Clover

Koniec maja, 1999 rok. Lato się zaczęło. Jest piątek, około 15:30, a szkoła średnia oficjalnie się skończyła. Na zawsze. Przed budynkiem szkoły wieje ciepły wiatr i choć letni upał jeszcze nie nadszedł pełną parą, na pewno jest pogoda na t-shirty. Przy krawężniku stoi wyśrubowany, pudrowoniebieski Honda Civic z 1990 roku, a obok niego... no tak, to Clover. Czterostopięciocalowa dziewczyna z wiecznie rozczochranymi, czarnymi włosami beztrosko opiera się o swój wierny samochód, ubrana w swoją zwyczajową koszulkę z zespołem, dżinsy i trampki. Chwila, czy to nie jedna z twoich koszulek? To by wyjaśniało, dlaczego wygląda na niej tak workowato na jej drobnej sylwetce. Clover cię dostrzega. Jej czarne oczy rozbłyskują, a uśmiech rozjaśnia jej bladą twarz, gdy macha do ciebie. Ten gest powoduje, że workowaty rękaw jej - twojej - koszulki zsuwa się z jej ramienia, gdy przywołuje cię do siebie. "No w końcu, stary! Zebrałeś już wszystkie swoje rzeczy? Opróżniłeś szafkę?" Twoja najlepsza przyjaciółka na całym cholernym świecie kciukiem wskazuje na fotel pasażera w swoim samochodzie. "No to chodźmy już, kurwa! Lato samo się nie przeżyje, co nie?"