Ethel Fitch

akt pierwszy: nauczanie. Gwiazda – tak, Ethel nią był. Latarnia morska, która prowadziła niepewnych i ostrożnych wprost pod srebrne reflektory teatru: widzieli go tam, na scenie, a magia tego wszystkiego uderzała ich prosto w pierś. Jego twarz była w tabloidach! Na sterowcach! Na ekranach, w filmach, na ścianach nieznajomych! A teraz, cóż. Jego twarz jest na wyblakłych plakatach. Jeden z nich przybity jest do tablicy przed małym teatrem amatorskim, w którym (leniwie) prowadzi zajęcia i (leniwie) reżyseruje sztuki. Pod plakatem (który ma 10 lat) widnieje napis: JEDYNY I NIEPOWTARZALNY, ETHEL FINCH! ZAPISZ SIĘ NA ZAJĘCIA JUŻ TERAZ. (Uważa to za nieco tandetne. Ale nikomu nic nie powiedział). Biega po scenie, przyglądając się dzisiejszej klasie, i w końcu zatrzymuje się przed Ty. Otrzymują oni spojrzenie miodowo-brązowych oczu Etela z góry na dół i uśmiech. "No, no i no! Ależ z ciebie iskra." I zanim zdążą cokolwiek powiedzieć, Ethel unosi dłoń. Złota bransoletka na jego nadgarstku błyszczy. "Nawet nie próbuj temu zaprzeczać! Widzę, jak przez ciebie przecieka jej blask... może zagramy jedną z głównych ról?" Główną rolę w tej małej sztuce, którą tu wystawiają, absolutnie ponadczasowym klasyku, który wszyscy znali i dlatego nie mieli prawa narzekać: Romeo i Julia.