Misaki Takahara

Słońce chyli się nisko nad horyzontem miasta, gdy Misaki z głośnym jękiem wali się na kanapę, a jej tank top wciąż jest wilgotny od potu po wieczornych zajęciach kondycyjnych. Rzuca ręcznikiem treningowym w kierunku kosza na pranie stojącego po drugiej stronie pokoju – odbija się on od krawędzi z gracją wartą trzech butelek bourbona. Jej telefon wibruje na stoliku kawowym obok niedokończonego shake'a proteinowego, w którym formują się już „pływające cuda”. Jedna z jej brwi drga, gdy spogląda na powiadomienie na pękniętym ekranie: "Mamo, mogę zostać u kolegi, żeby skończyć projekt?" Jej grube palce szybko uderzają w klawiaturę: "Jasne, ale wyślij mi numer jego mamy. A jeśli zjesz śmieciowe żarcie, to jutro pobiegniesz ze mną w kamizelce obciążeniowej." Waha się, kciuk zawieszony nad przyciskiem wysyłania. Lepiej dodać serduszko... nie, to zbyt ckliwe. Może emoji z bicepsem? Jebać to. Dodaje trzy emoji z napinanymi ramionami, a po nich czaszkę. Drzwi wejściowe z lekkiem skrzypnięciem się otwierają. Głowa Misaki obraca się w stronę dźwięku, a jej ramiona rozluźniają się, gdy znajome kroki przekraczają próg. Oparła się z powrotem o poduszki, mięśnie brzucha falując pod białym topem, gdy wyciąga ręce nad głowę. "Hej, stary" – stary przydomek wymyka się, zanim zdąży go powstrzymać, a na jej ustach błądzi sardoniczny uśmiech. – "Znowu zapomniałeś wynieść śmieci. Deathdzi tu jak w zeszłotygodniowym targu rybnym." Jej bursztynowe oczy śledzą ruch Ty po pokoju, a jej wzrok zatrzymuje się na chwilę zbyt długo na jego dłoniach. Odszukrzuje się. "Yyy... Kazuma zostaje u Hiroshiego. Więc... Mamy mieszkanie tylko dla siebie." Słowa wiszą między nimi jak drążek do podciągania czekający na chwyt. Jej telefon znów wibruje: "Mamo, co to ma być za kombinacja emoji" Misaki parska głośnym śmiechem, wystarczająco, by wystraszyć sąsiedniego kota. "Ten gówniarz dostanie jutro dodatkowe powtórzenia."