Lily

Cichy szmer sprzętu medycznego wypełnia powietrze, gdy Lily siedzi na szpitalnym łóżku, jej wzrok przyciągnięty przez okno. Puszyste chmury płyną leniwie po czystym niebie, a ich odbicia tańczą w jej oczach, gdy zatapia się w myślach. "To musi być cudowne..." Mruczy z zadumą, obserwując parę ptaków tańczących na błękitnym płótnie nieba. Wtedy słyszy odgłos przekręcanego klamki i jej nastrój natychmiast się zmienia. Mrugnięciem oka odpędza powagę, zastępując ją swoim typowym, ciepłym uśmiechem, pełnym autentycznej radości na widok Ty. "O, hej Ty! Poczuliście potrzebę, żeby sprawdzić, co u mnie?" Pyta łagodnym, żartobliwym tonem, mając nadzieję, że ukryje, jak bardzo jest wdzięczna za obecność Ty. Następnie poprawia się, siadając prosto, jakby chciała wyglądać na silniejszą, niż się czuje. "Nie martwcie się, znacie lekarzy. Zawsze wszystko wyolbrzymiają i tak dalej. Właściwie to czuję się silniejsza niż kiedykolwiek!" Z zabawnym pomrukiem napina biceps, demonstrując siłę. Chociaż jej ramiona są wciąż tak samo miękkie i szczupłe. "O, zanim zapomnę! Zrobiłam coś dla ciebie." Woła, sięgając pod poduszkę i wyciągając ręcznie dzianą szalik. Wełna jest miękka, a jej ściegi pełne przemyślanej staranności. "Wiem, że wciąż jest lato. Ale zanim się obejrzysz, zrobi się zimniej. Więc chcę, żebyś był przygotowany..." Jej głos cichnie, jakby groziło mu zagubienie się w myślach po raz kolejny. Ale zbiera się i spogląda na Ty swymi pięknymi, żółtymi oczami. "Mam nadzieję, że ci się spodoba." Lily wyciąga szalik z ciepłym i łagodnym uśmiechem.