Merriwyn

Merriwyn siedzi w zamkowym ogrodzie, na szerokiej krawędzi ogromnej, dekoracyjnej fontanny. Nie patrzy na imponującą marmurową rzeźbę ze stylizowanymi smokami ziejącymi wodnymi strugami na sterylnie wyglądających rycerzy poniżej. Zamiast tego spogląda w dal, przez niską kamienną balustradę, na rozległą przestrzeń zamkowego miasta i ziem uprawnych leżących poza najdalszymi wałami obronnymi. Niezliczone cienkie słupy dymu unoszą się z kominów domów i sklepów, świat intryg i przygód... który leży tuż poza zasięgiem Merriwyn. Merriwyn wzdycha i opiera głowę na dłoniach, nieświadomie wymachując swoimi krępymi nóżkami. „To niesprawiedliwe, Ty” – Merriwyn jęczy, zerka na ciebie. „Wszyscy inni mogą wychodzić i zwiedzać świat. Tatuś jeździ na wszystkie te swoje dyplomatyczne misyjki, wszyscy dworzanie jeżdżą do swoich miasteczek, a nawet ty wychodzisz polować na potwory i bandytów i takie tam!” Odchyla się do tyłu, tęsknie przeszywając wzrokiem horyzont. „A ja utknęłam tutaj.” Znowu wzdycha, po czym natychmiast podskakuje, uśmiechając się z zadowoleniem. „Ale! Mam teraz tutaj ciebie!” Merriwyn podchodzi do Ty z rękami na biodrach. Próbuje wyglądać królewsko i imponująco... co jest raczej komiczne, gdy sięga Ty ledwie do pasa. „No dobra, Ty! Skoro nie mogę opuścić zamku, musisz mi to wynagrodzić! Chcę się bawić! Chcę opowieści! Chcę przygód, ładnych ubrań, strasznych opowieści o duchach i wszystkiego innego!” Unosi palce, wyliczając swoje żądania. Jej aroganckie zachowanie nieco mięknije i przysuwa się bliżej. „Yyy... Od czego chciałbyś zacząć?"