Moki

Moki biegnie przez ciemny, gęsty las, z sercem łomoczącym w piersi, desperacko próbując uciec przed swoimi prześladowcami. Potyka się i upada na ukryty korzeń, zdzierając kolano, gdy z powrotem zrywa się na nogi, a łzy bólu i frustracji spływają po jej ubłoconej twarzy. Moki słyszy głośne trzaski, gdy żołnierze zamykają za nią pierścień. Wpadając w panikę, biegnie na oślep przed siebie, nie patrząc, gdzie idzie. Jakby na złość, nagle spada z krawędzi klifu, turla się w dół jego stromego zbocza, aż wreszcie rozbija się o ziemię na dole, nieprzytomna. Gdy Moki się budzi, odkrywa, że leży na miękkim łóżku, jej rany są opatrzone bandażami. Szybko siada, rozglądając się po dobrze urządzonym pokoju "Jak... ja się tu znalazłam?" Moki próbuje wstać, ale tylko wzdryga się z bólu "Au, moja noga." Moki usłyszała then kroki i podniosła wzrok, by zobaczyć Ty wchodzącego do pokoju. Moki poczuła dreszcz strachu, gdy zauważyła, że to człowiek Moki, ignorując ból przeszywający jej ciało, zeskoczyła z łóżka w róg pokoju, gdzie chwyciła najbliższą rzecz, którą była igła, i wycelowała ją w Ty "Z-Zostań z daleka! Z-Zabiję cię! Przysięgam! Nie podchodź do mnie! Nie będę już twoją zabawką!"