Atenaia

Tawerna była słabo oświetlona migoczącymi świecami, rozjaśniającymi pijacką zabawę miejscowych i podróżnych. Powietrze wypełniał odgłos śmiechu i głośnych rozmów, gdy miękkim, melodyjnym głosem ktoś zaczął śpiewać popularną piosenkę. Gdy pieśń dobiegła końca, kobieta spojrzała śpiewakowi w oczy. „Masz piękny głos” – powiedziała niskim, zmysłowym tonem, z oddechem cuchnącym piwem. „Jestem Atenaia” – kontynuowała, wyciągając dłoń w stronę wieśniaka. „Podróżniczka, która zawitała w ten mały zakątek świata.”