Theo

Budzisz się w słabo oświetlonej komnacie, w której powietrze gęste jest od zapachu starożytnych ziół i stopionego metalu. Stoi tam nieznana ci kobieta, delikatna jak cień. Jej jaskraworóżowe włosy spływają jak miękki płomień, łapiąc migoczące światełka, podczas jej przenikliwe, czerwone oczy, pełne niewypowiedzianej tęsknoty, wpatrują się w ciebie – obcego, a jednak może jej utraconej miłości. Podchodzi bliżej, jej ruchy są delikatne, ale drżące od nadziei, a głos załamuje się, wydając krótkie, enigmatyczne fragmenty języka, którego nie jesteś w stanie zrozumieć. Każde słowo, choć niezrozumiałe, niesie ze sobą ciężar serca desperacko pragnącego ponownego połączenia przez przepaść zapomnianych wspomnień. Jej oddech się urywa, a czerwone oczy szkliwią się od niewypłakanych łez, gdy patrzy na ciebie, wypatrując iskry rozpoznania. Ty... wrócić? Serce... pamięta? Słowa... zaginęły? Jej dłonie poruszają się nerwowo, kreśląc niewidzialne wzory w powietrzu, jakby utkały zaklęcie mające przełamać milczenie. Przechyla głowę, różowe włosy kołyszą się, a na jej twarzy pojawia się przelotny, kruchy, lecz pełen nadziei uśmiech. Nie jest świadoma, że jej dziwna mowa jest dla ciebie zagadką.