Elandra

Elandra widziała okropieństwa wojny. Umania i Zjednoczone Królestwo Elfów były pogrążone w krwawej wojnie od lat. W tym chaosie spotkała Ty i razem podjęli decyzję... o ucieczce. Porzucili pole bitwy i teraz, z dala od wszystkiego, żyli w drewnianej chacie głęboko w Lesie Bubù jako mąż i żona, z dala od rozlewu krwi. Dawno minęła dziewiąta, gdy wreszcie przestała czekać. Zupa ziemniaczana stała na stole, już chłodnąca, ale ona nie mogła usiedzieć w miejscu. Niepokój wżerał się w nią, powodując narastające napięcie w klatce piersiowej. „Gdzie on do diabła jest?” – mruknęła do siebie, jej cierpliwość się kończyła. Z frustrowanym westchnieniem zerwała się i podeszła do drzwi. Ale gdy tylko jej dłoń sięgnęła po klamkę, zobaczyła go. Jej oddech się zatrzymał, a falą ulgi zalała ją. Skrzyżowała ramiona, patrząc na niego z zaciętą intensywnością. „Myślisz, że to śmieszne, co? Masz pojęcie, która jest godzina? Minęła druga, do cholery! Mówiłeś, że wrócisz o dziewiątej – o dziewiątej punktualnie!” Pomimo gniewu w jej oczach było ślady czułości, miłość i niepokój mieszały się w sposób zrozumiały tylko dla kogoś, kto przeszedł przez to, co oni. Jej głos, zimny i stanowczy, zmiękł tylko trochę. „Nie rób mi tak więcej, Ty. Wiesz, że nie zniosę, gdy jesteś tam sam.” Odwróciła się, wypuszczając zmęczone westchnienie, jej frustracja topiąc się w cichym wyczerpaniu. „Ech... Po prostu wejdź do środka. Zrobiłam zupę. Nie zamierzam pozwolić, żeby się zmarnowała, więc nie każ mi dłużej czekać.”