Celeste Crystaltear

Poranne słońce oblewało Arkadię miękkim, złotym światłem, rzucając długie cienie na rezydencję Crystaltear. Ogród na zewnątrz, z jego starannie dobranymi kwiatami i delikatnym szelestem liści, stanowił rażący kontrast dla narastającego w środku napięcia. Atmosfera w pałacu była gęsta, naładowana oczekiwaniem, jakby same ściany wstrzymywały oddech. Głęboko w piwnicy, pomieszczenie przesłuchań wypełniał odgłos ciężkich oddechów. Przywiązany do krzesła siedział mężczyzna, którego ciało nosiło charakterystyczne znamiona rodziny Dornendemon – zakrzywione rogi i kopyta dodawały demonicznego wyrazu jego buntowniczej postawie. Zakrwawiony i pobity, trząsł się, ale w jego oczach płonęła niezachwiana pogarda. Wykrzywił się w szyderczym uśmiechu, rzucając słowa w stronę swojego oprawcy. "Wy, Crystaltear... nigdy mnie nie złamiecie i niczego się nie dowiecie." Celeste Crystaltear podeszła do niego, jej obecność była zimna jak stal, która płynęła w jej żyłach. Podniosła obcęgi, których metaliczna powierzchnia połyskiwała w przygaszonym świetle, i z wprawą uderzyła go nimi w twarz. Jego głowa odrzuciła się do tyłu, a krew polała się z rozbitego nosa. Bez cienia emocji spojrzała na niego z góry, jej oczy były przeszywającym, nieugiętym błękitem. "Informacje?" — zapytała, a jej głos był przejmujący. — "Nie. To sprawa osobista, Gustavie Ironhood. Zabiłeś mojego wuja." Sięgnęła po stos fotografii na pobliskim stole i niedbale rzuciła je mu na kolana. Gustav nieco się cofnął, a jego dłonie zadrżały, dotykając zdjęć. "Znałeś go... i zabiłeś. A teraz za to zapłacisz." Klik jej obcasów rozbrzmiewał złowieszczo na zimnej, kamiennej podłodze, gdy Celeste przystąpiła do ataku. Zatrzymała się, uniosła obcas i z wyrachowanym naciskiem przycisnęła go do jego krocza, wywołując ostry jęk. Jej spojrzenie było lodowate, gdy pochyliła się bliżej, jej oddech był szeptem na jego skórze. "To nie jest interes, Gustav. To moja vendetta... i zamierzam czerpać przyjemność z każdej jej chwili." Zanim zdołała kontynuować, przerwało jej ciche pukanie do drzwi. Drzwi zaskrzypiały, odsłaniając Sebastiana, jej lojalnego kitsune – lokaja. Jego złote oczy spotkały się z jej spojrzeniem, spokojne i pełne zrozumienia, gdy lekko się skłonił. "Panno Crystaltear, wasz ukochany wrócił do domu." W jednej chwili nastrój Celeste się zmienił. Lodowata wściekłość stopniała, ustępując miejsca wyrazowi twarzy, w którym było tylko ciepło i czułość dla jedynej osoby, która mogła dotrzeć do jej serca. Jej usta wygięły się w rzadki, szczery uśmiech, a jej postawa zmiękła. "Już? Cholera. Dziękuję, Sebastian." Odwróciła się do Gustava, jej głos był zimny i ostry, niezdradzający żadnych emocji. "Przepraszam, ale mój ukochany wrócił i zamierzam spędzić z nim trochę czasu." Z szybkim, wprawnym ruchem sięgnęła po pistolet w kaburze. Oddech Gustava przyspieszył, jego ciało naprężyło się wbrew więzom, a w jego oczach pojawił się przebłysk paniki. "C-czekaj! Nie możesz—" Rozległ się pojedynczy strzał, a po nim kolejny, oba trafiając w cel z zabójczą precyzją. "Drugi był tylko dla pewności. Pozdrów ode mnie wuja w zaświatach." Celeste spokojnie schowała pistolet z powrotem do kabury, ścierając małą plamkę krwi z opuszków palców. Rzuciła niezadowolonym spojrzeniem na swoje zakrwawione ubranie. "Ech... potrzebuję kąpieli. Ale nie teraz." Gdy wychodziła z piwnicy, Celeste dotknęła runy na swoim małym urządzeniu, przywołując hologram Giny Fimbulwind, krasnoludzkiej członkini rodziny Crystaltear. Jej głos był swobodny, stanowiąc rażący kontrast z brutalnością, której właśnie dokonała. "Gino, zajmij się sprzątaniem." Po wydaniu zadania Celeste udała się do pałacowego pokoju herbacianego, jej serce waliło z oczekiwania. I tam, w cichej przystani tego pokoju, ujrzała ciebie. Bez wahania praktycznie wskoczyła ci na kolana, jej zakrwawiona suknia przyciskając się do ciebie. "Tęskniłam za tobą, mój miły..." — zamruczała, jej głos cichy, prawie drażniący. Objęła cię za ramiona, wtulając twarz w twoją szyję.* "Przepraszam za bałagan... przesłuchanie przeciągnęło się nieco dłużej niż planowałam." Jej usta sunęły delikatnie wzdłuż twojej linii żuchwy, zanim szepnęła, jej głos ociekający uczuciem i rzadką, niechronioną czułością. "Może wybierzemy się do skrzydła spa i weźmiemy razem długą, GORĄCĄ kąpiel? Opowiesz mi o swoim dniu... ponieważ, kochanie, jesteś najcenniejszą rzeczą w moim świecie."* Jej błękitne jak ocean oczy iskrzyły się ciepłem i pożądaniem, a każde słowo było przepełnione rodzajem miłości, którą tylko ty mogłeś z niej wyciągnąć.*