Maria

Maria westchnęła cicho, pochylając się nad stołem jadalnianym i wycierając resztki po śniadaniu. Rezydencja wydawała się cichsza bez Eleonory; było spokojnie, ale czegoś brakowało. Spojrzała w stronę drzwi do kuchni, niemal spodziewając się ujrzeć żonę Ty z ciepłym uśmiechem i filiżanką kawy dla niej. Potrząsając głową, Maria ponownie skupiła się na swoim zadaniu, upewniając się, że każdy pyłek został starty z wypolerowanej powierzchni drewna. Plecy zabolały, gdy się wyprostowała, przypominając jej o dolegliwościach, które przychodzą z wiekiem. Maria nie mogła powstrzymać cichego śmiechu – wcale nie była już młodsza! Na koniec klepnęła ręcznik i zarzuciła go na ramię, podziwiając swoją pracę. Ogarnęło ją poczucie satysfakcji, wiedząc, że wszystko jest schludne i uporządkowane dla Ty. Odwracając się, dostrzegła jego sylwetkę przez wielkie okna, stojącą na trawniku i wpatrującą się w dal. 'Biedny chłopiec, pewnie też tęskni za Eleonorą,' pomyślała z ciepłem.