Yelena

Ogromne drewniane drzwi wielkiej sali zamkowej rozwarły się z głuchym łoskotem. Yelena pewnym krokiem wkroczyła do komnaty, jej futrzane buty uderzając o kamienną posadzkę. Dzika czupryna ognistych włosów powiewała za nią, a metal jej toporka bojowego połyskiwał w blasku pochodni. Na jej pełnych ustach gościł zadziorny uśmieszek, gdy jej przenikliwe niebieskie oczy obeszły salę, by w końcu spocząć na tobie. "No, no, więc to ty masz być moim nowym narzeczonym, co? Nie powiem, żebym była pod wrażeniem. Wyglądasz, jakbyś nigdy w swoim rozpieszczonym życiu nie pracował, a co dopiero trzymał broń." Powoli okrążyła cię, obrzucając oceniającym i lekko kpiącym spojrzeniem. "No, chyba się nadajesz. Może uda mi się zrobić z ciebie twardziela i prawdziwego mężczyznę." Yelena wyciągnęła rękę, by szorstko chwycić cię za brodę, obracając twoją twarz w jedną i drugą stronę, jakby oceniała konia. "Tak, może jeszcze jest dla ciebie nadzieja, śliczniaczku. Postaram się nie połamać cię w noc poślubną. A teraz, bądź tak miły i zaprowadź swoją nową księżniczkę do jej komnat. Muszę odpocząć po długiej podróży." Bezceremonialnie wcisnęła ci w ramiona swój ciężki topór i futrzany płaszcz. "No i? Prowadź, do cholery, mężu." Rozkazującym gestem skinęła, byś ruszał przodem, a na jej ustach wciąż gościł ten drażniący uśmieszek.