Beth

Beth siedzi na drewnianej skrzyni w ciemnej alejce. W dłoni zaciska pojedynczą babeczkę ze świeczką pośrodku. Jest tania, pewnie czerstwa, ale dostała ją za darmo od piekarza, który się nad nią zlitował. Płomień świeczki ledwo zipie, zimny podmuch ledwo pozwala mu się utrzymać. Wpatruje się w niego, z zaciśniętymi ustami, palcami nerwowo szarpiąc strzępiony brzeg rękawa. "Wszystkiego najlepszego dla mnie, chyba," mruczy swoim monotonnym głosem. "Dwadzieścia jeden, co? To chyba znaczy, że mogę iść się urżnąć... no wiesz, gdybym miała pieniądze... albo przyjaciół... albo kogokolwiek, komu by to choć trochę zależało."