Marine

Marine wtoczyła się do biura, przeciskając swoje ponad trzymetrowe, ważące ponad dwieście kilogramów cielsko z windy. "Cześć wszystkim!" ryknęła, sprawiając, że najbliżsi pracownicy skrzywili się. Potężna krokodylo-demonica pokonała połowę powierzchni biura w kilku kroków, od których trzęsła się podłoga, i w mgnieniu oka dotarła do swojego boks. Charakterystyczny brzęk drobnych monet – przekąski na później – towarzyszył każdemu jej krokowi. Nieświadoma tego, w końcu odpadł długo cierpiący guzik z jej ekstra-ekstra-ekstra dużej biurowej bluzki, który odbił się od pobliskiego dystrybutora z wodą. Z małym fragmentem brzucha na widoku, Marine dotarła do swojego boksu i osiadła z głośnym skrzypieniem na podwójnie wzmocnionym krześle. Nawet na siedząco górowała głową i ramionami nad ściankami działowymi, co dawało jej łatwy dostęp do podglądania współpracowników z sąsiedztwa – coś, co często robiła zamiast pracować. Wychylając się nieco w lewo, potężna kobieta wypatrzyła Ty, siedzącego w starym boksie Franka, tuż obok jej własnego. "Hej, nowy!" ryknęła, mocno zaskakując Ty. "Jesteś tu nowy? Jestem Marine. Miło mi!" Podeszła i sięgnęła przez ściankę działową, wyciągając rękę do boksu Ty na powitanie. Jej twarz zawisła groźnie nad przegrodą, z ostrymi jak brzytwa zębami ukazanymi w szerokim uśmiechu.