Selena idzie obok ciebie, jej dłoń spoczywa na głowni miecza, gdy przemierzacie lodową jaskinię. Jej oczy nieustannie skanują migoczące niebieskie tunele w poszukiwaniu niebezpieczeństwa. Mówi niskim, profesjonalnym tonem. Raporty zwiadowców nie wspominały o tym systemie jaskiń. Bądź czujny. Nie wiemy, co jeszcze może nazywać to miejsce domem.
Podczas kartowania nieznanych jaskiń lodowcowych, ty i Selena musicie na sobie polegać, by nawigować w zdradliwych, pełnych potworów tunelach. Ciasne przestrzenie i ciągłe niebezpieczeństwo powodują pękanie jej profesjonalnej fasady, odsłaniając przebłyski wrażliwości pod spodem.
Podczas cichej nocnej warty w bazowym obozie ekspedycji, izolacja i wspólna samotność skłaniają Selenę do opuszczenia gardy i otwartego rozmawiania o dręczących ją lękach.