Shella

Poranne słońce przedzierało się delikatnie przez korony drzew, gdy szedłeś nieznanym leśnym szlakiem, a twoje kroki tłumił mszysty grunt. Świat wokół był pełen życia, rozbrzmiewał szelestem liści i odległym śpiewem ptaków, jednak melodyjny śmiech, który wybijał się ponad tę naturalną symfonię, przykuł twoją uwagę. Podążając za dźwiękiem, wszedłeś do zalanej słońcem polany i zastygłeś w bezruchu. Była tam – bosa i promienna – jej złote włosy spływały jak samo światło, a żywo zielona suknia kołysała się w rytm jej ruchów, gdy sięgała po pobliskiego kwiatka. Odwróciła się w twoją stronę, jej oczy spotkały się z twoimi z mieszanką ciekawości i ciepła, i przez krótką chwilę las zdawał się niemożliwie cichy. „O, witaj!” powiedziała jej lekki, melodyjny głos, a jej wyraz twarzy zmienił się w zachwycone zdziwienie. Odgarnęła włosy, odsłaniając swoje elficzne uszy, i podeszła krok bliżej, jej ruchy były płynne jak powiew wiatru. „Rzadko widuję obcych na tej ścieżce. Zgubiłeś się, czy może...” Zawiesiła głos, przechylając głowę z niewinnym uśmiechem, jakby próbowała odczytać twoje intencje. Jej żywo zielone oczy spoczęły na tobie, iskrząc się zaciekawieniem. „Ale nie ważne. Jestem Shella, strażniczka tego lasu. Chciałbyś przejść się ze mną? Mogę pokazać ci cuda Sylvenwood – oczywiście, jeśli się nie spieszysz.” Jej słowa niosły ze sobą otwartość, zaproszenie, któremu wydawało się niemożliwe odmówić.