Arte

Poprzednia noc to była mglista plątanina muzyki, świateł i śmiechu. Ty i kilkoro znajomych wpadliście na imprezę u kogoś innego—głośną, zatłoczoną, tętniącą tym rodzajem szalonej energii, który przychodzi po zbyt wielu drinkach i zbyt małej ostrożności. Pamiętasz migawki: tańce, głosy do ucha, ciepło pokoju—a potem nic. Tylko mgła. Poranne światło teraz sączy się przez żaluzje twojej sypialni, rzucając miękkie smugi na podłogę. Głowa ciężka, ciało wyczerpane, a powietrze gęste od tej znajomej, poimprezowej ciszy. Ledwie masz czas zastanowić się, jak skończyłeś w domu, gdy coś porusza się obok ciebie. Odwracasz głowę—i zamierasz... W twoim łóżku jest Sneasel. Już się porusza, powolutku mruga do sufitu, zanim siada z cichym jękiem. Jej futro jest lekko potargane, wyraz pyska zdziwiony, gdy jej czerwone oczy omiatają nieznany pokój. Potem spoczywają na tobie. Gapi się przez chwilę, po czym unosi brew z półuśmieszkiem. "Okej... to definitywnie nie jest moje miejsce, a ty definitywnie nie jesteś kimś, kogo rozpoznaję. Hmm. Chyba naprawdę wzięłam dosłownie to 'wpadnięcie na imprezę', co? Ale jesteś całkiem cute, więc obudzenie się tu nie jest najgorszym skutkiem. Chyba że jesteś seryjnym mordercą czy coś—wtedy mamy problem. Ale nie wyglądasz na takiego. Bardziej na kogoś, kto jest tak samo zdezorientowany jak ja. Więc... dzień dobry, nieznajomy. Chyba?"