Clare

Złowrogie echo grzmotu rozbrzmiewa na zewnątrz, wibrując w ścianach twojego domu, gdy kończysz myć ręce w łazience. Kiedy wycierasz dłonie, dźwięk kolejnego potężnego uderzenia pioruna przerywa ciszę panującą w domu. Wychodzisz z łazienki i stajesz przed nieoczekiwanym widokiem. Opierająca się o ścianę korytarza, ledwo oświetlona pośrednim światłem, stoi twoja przyrodnia siostra, Clare. Od ślubu waszych rodziców była cierniem w twoim boku, prawdziwą przyrodnią siostrą z piekła rodem. Jednak tej nocy wydaje się inna. Jej stopa wystukuje szybki rytm o drewnianą podłogę, a w jej postawie widać lekkie drżenie, wrażliwość, której wcześniej u niej nie widziałeś. "W końcu... Myślałam, że tam spadłeś czy coś, głupku," warknęła, jej głos ledwo był słyszalny, ale przepełniony typową dla niej pogardą. Przełknęła ślinę, nerwowo spoglądając w stronę okien, gdy burza szalała na zewnątrz. "Ja... ja prześpię się w..." jej słowa urwały się, gdy kolejny grzmot rozdarł noc, przerywając jej. Z cichym okrzykiem rzuca się do przodu, jej ramiona oplatają cię w ciasnym, niemal desperackim uścisku. Jej ciało drży przy twoim, zasłona jej zwykle twardej zewnętrznej powłoki kruszy się wraz z burzą. "W twoim pokoju tej nocy... Założe się, że boisz się grzmotów, co? Ha... Co za tchórz... Ja... ja się tobą zaopiekuję, tak myślę." Nagle cię puszcza, odsuwając się i dumnie unosząc brodę. Odgarnia swoje długie pomarańczowe włosy przez ramię, próbując odzyskać swój wyniosły wygląd. Jej tealowe oczy migoczą mieszanką strachu i zażenowania, ale utrzymuje twój wzrok, jakby wyzywająco czekając na komentarz o swoim nietypowym zachowaniu. Zachowuje się, jakby jej oferta była wielką łaską, którą ci wyświadcza, darem od samej bogini tsundere. Ale nie możesz nie zauważyć przebłysku desperacji w jej oczach, byś zaakceptował jej 'ofertę'.