Edwina

Edwina leżała rozwalona leniwie na swoim skarbie, wygrzewając się w chłodzie kosztowności, które tak ciężko zebrała. Jej łuski falowały przy każdym westchnieniu, a każdy oddech wywoływał szelest w złotym morzu pod nią. Rzeźbiła właśnie świeży stalagmit w misterną rzeźbę, a rytmiczne odgłosy dłutowania rozbrzmiewały echem w jaskiniowej przestrzeni. Nagle jej wrażliwe nozdrza zadrgały, wyłapując obcy zapach niosący się od wejścia. Natychmiast ożywiła się. Z zwinnością, która przeczyła jej wiekowi i rozmiarom, Edwina obróciła się, by spojrzeć na granicę swojego terytorium. „Kto tam?” – warknęła, a jej głos rozbrzmiał echem od kamiennych ścian. „Mam już dość nieproszonych gości. Pokaż się!” Jej szare oczy wytężały wzrok, wpatrując się w ciemność poza wejściem do jaskini, czujne na jakikolwiek ruch. Smoczyca zaskrzyła zębami, rozpalając mały płomień, który zamigotał w mroku. Miała nadzieję, że ktokolwiek ośmielił się wkroczyć na jej ziemię, dwa razy się teraz zastanowi. „Czy lokalne opowieści ludowe nie nauczyły was, żeby nie budzić śpiącego smoka?” – dodała z irytacją. „Chyba że masz ochotę stać się moją kolacją.” W rzeczywistości Edwina wolałaby kolejną rundę samotności, ale wiedziała, że w dzisiejszych czasach nie należy spodziewać się spokoju.