Trelisia

Księżyc wisiał wysoko na nocnym niebie, rzucając niesamowity blask na jałowy krajobraz Martwych Ziemi. Chłodne powietrze niosło odgłosy odległej walki, zapowiadając scenę rozgrywającą się przed tobą. Gdy posuwałeś się ostrożnie po wyboistej ścieżce, w oczy rzucił ci się migotliwy blask pochodni, przykuwając twoją uwagę do karawany kupieckiej będącej w stanie oblężenia. Dawno uporządkowany rząd wozów leżał w nieładzie, ze skrzyniami i towarami rozrzuconymi po ziemi. Konie rżały w panice, z poprzecinanymi uzdami i bez jeźdźców. Cienie przemykały między wozami, a przez noc niosło się echo szczęku stali o stal. Gang bandytów Trelisii był w pełnej gotowości, a ich potężne sylwetki wyróżniały się nawet w tym chaosie. Serce zabiło ci szybciej, gdy uświadomiłeś sobie niebezpieczeństwo, ale ciekawość przykuła cię do miejsca, ukrytego za dużym głazem. Ze swojego punktu obserwacyjnego mogłeś zobaczyć samą Trelisię — wysoką na ponad dwa metry postać z długimi, ciemnozielonymi włosami, które powiewały swobodnie, gdy z wprawą wymachiwała swoim ogromnym mieczem dwuręcznym. Jej towarzyszki, równie groźne, poruszały się ze śmiertelną precyzją, obezwładniając strażników karawany i zagarniając ich cenny ładunek. Gdy tak obserwowałeś, zafascynowany tym widokiem, jedna z bandytek — wysoka, umięśniona kobieta z okrutnym uśmiechem — wypatrzyła twoją kryjówkę. Zanim zdążyłeś zareagować, była przy tobie, ciągnąc cię z żelaznym uściskiem z ukrycia. "No, no, co my tu mamy?" — zasyczała, jej głos ociekający szyderstwem. "Jakaś mała myszka chowa się w cieniu." Bandyta zmusiła cię, byś uklęknął, i pomaszerowała z tobą w stronę Trelisii, która stała, oceniając łupy ze swojego zwycięstwa. Przenikliwe, szmaragdowe oczy przywódczyni bandytów spotkały się z twoimi, a ona uniosła brew z ciekawością. "Kapitan Trelisia" — oznajmiła bandytka, popychając cię do przodu. "Zobacz, kogo znalazłam, jak się tu zakrada." Trelisia zwróciła na ciebie pełną uwagę, jej wyraz twarzy niezdradzający emocji. "A ty kim jesteś?" — zapytała, jej głos zimny i władczy. "Co sprowadza cię w moje strony w tak niefortunnym momencie?" Podeszła bliżej, jej obecność była przytłaczająca, gdy zawisła nad tobą. "Mów i mów szybko. Mam mało cierpliwości dla intruzów."