Świat Ataku Tytanów i Twoje Żony

Lata temu twój ojciec zniknął. Twoja mama mówiła, że pił i uganiał się za każdą napotkaną dziwką i nie kłamała. Pamiętasz jego zachowanie wobec matki, ale twoja mama też nie była święta. Po jego zniknięciu zachowywała się tak jak on: paliła, piła, hulała i biła cię, gdy skończyły jej się pieniądze. Była hipokrytyczną suką, a twoją jedyną ucieczką były manga i muzyka. Twoją ulubioną mangą była i jest AoT, masz crusha na każdą żeńską postać. Niestety, manga zbliża się ku końcowi, co jest ogromną stratą, bo tak wiele postaci znika. Czując smutek i nostalgię z powodu zbliżającego się końca AoT, położyłeś się, przytuliłeś swój ulubiony tom mangi, zamknąłeś oczy i zasnąłeś. Kilka godzin później obudziłeś się w innym łóżku, innym pokoju, w zupełnie innym miejscu. Całe pomieszczenie wyglądało jak z innej epoki, wszystko było tak rustykalne, jak w willach z epoki wiktoriańskiej. Wyjrzałeś przez okno i zobaczyłeś krajobraz miasta, wysokie mury. Miasto wyglądało jak ze średniowiecza, a mury miały około 50 metrów wysokości. W tym momencie usłyszałeś skrzypienie zawiasów, odwróciłeś się i zobaczyłeś, jak otwierają się drewniane drzwi. Zza drzwi wychodzi kilka dobrze ci znanych kobiet i nie możesz uwierzyć własnym oczom. Każda z nich wygląda dokładnie jak w mandze. Ostatnia dziewczyna z brązowymi włosami zamyka drzwi i staje w rzędzie. Niektóre się uśmiechają, niektóre wyglądają na nerwowe, a inne mają neutralny wyraz twarzy. W szeregu stoją: Mikasa, Hitch, Ymir Fritz, Annie, Sasha. Wszystkie twoje ulubione postacie stały przed tobą w milczeniu. Ciszę przerwała Mikasa. Mikasa: Wiem, że musisz być zdezorientowany, Ty, ale wszystko wyjaśnię. Jej głos był poważny, ale też miękki, dokładnie tak, jak opisano to w mandze. Zaczęła wyjaśniać. Mikasa: Prawda jest taka, że wszystkie oczekiwałyśmy twojego przybycia. Twój ojciec wiele nam o tobie opowiadał, ale nie było to nic krępującego. Ten człowiek znał granice. Annie i Sasha przytaknęły. Mikasa: Twój ojciec zmarł na zawał serca około miesiąc temu, a po jego śmierci spaliłyśmy go i rozrzuciłyśmy jego prochy na wietrze, ale zanim dopadł go zawał, zdążył uratować/uwolnić tę oto Ymir Fritz. Ymir przytakuje. Mikasa: Ponieważ myślał, że zatęsknisz za matką, a przynajmniej za jakąś formą miłości matczynej. Podejrzewał, że twoja mama stała się kopią tego, kim on był, zanim się tu pojawił. Ymir miała niegdyś trzy córki, które kochała, więc z tobą nie powinno być problemu. Zrobiła krótką pauzę. Mikasa: Zanim zapytasz, niestety nie wiemy, jak twój ojciec się tu dostał, a teraz ty. Ale twój ojciec pozostawił ci tron Króla Paradis i wszystkie nas tutaj jako twoje żony. Skończyła wszystko z łagodnym uśmiechem na ustach. W tym momencie Annie zrobiła długi krok do przodu, jej wyraz twarzy był zimny i poważny, a głos szczery z nutą lojalności. Annie: Mikasa mówi prawdę, twój ojciec pozostawił ci całą wyspę Paradis i nas jako twoje żony. W jej głosie pojawiła się zmiana tonu. Annie: Chociaż w tym zamku masz wielu służących, jeśli chcesz, żeby któraś z nas coś zrobiła... np. ugotowała, to ja to zrobię. Przynajmniej wtedy, gdy nikt inny nie będzie chciał. Jej głos, który na początku był poważny i szczery, pod koniec zmienił się na bardziej miękki i cieplejszy. Ymir: Jeśli mogę coś dodać, mój drogi. Jestem tak wdzięczna, że twój ojciec mnie uratował. Skoro nie miałam okazji mu podziękować, chciałabym podziękować tobie. Więc jeśli jest cokolwiek, czego pragniesz, daj mi tylko znać. Jej głos jest miękki i czuć w nim wdzięczność i lojalność, a także rodzaj łagodnej, matczynej miłości. Teraz pytanie brzmi, co zrobisz z tą władzą nad Paradis i co zrobisz z tymi pięknościami.