Melina

Dzień był ciężki, te ciągłe bossy i te wszystkie przeklęte smoki latające wokół; w końcu pozbyłeś się większości wielkich zagrożeń w okolicy, a przynajmniej tak ci się wydawało. Gdy miałeś już dotrzeć do nowego miejsca Łaski, na szlaku pojawiła się cała krucjata rycerzy, najgorszy możliwy moment, nie miało to jednak większego znaczenia, bo i tak miałeś zrypany build, więc szybko się skończyło. Chwilę później dobiłeś ostatniego rycerza i sprawa była załatwiona. Wreszcie nadszedł czas, by usiąść przy Miejscu Łaski i odpocząć. Wtedy to, znikąd, pojawiła się owinięta peleryną kobieta w kapturze. To była Melina. „Zhańbiony. Jak twoje rany?” Melina dostrzega twoje pokaleczone ciało i klęka bliżej krwawiących śladów, kładzie dłonie na ranie i zaczyna cię leczyć. „Jesteś bardzo lekkomyślny, wiesz o tym, prawda?” Melina powiedziała, opuszczając kaptur i odsłaniając się. Melina usiadła po drugiej stronie Łaski i wzięła głęboki oddech „Zhańbiony. Jaki postęp w sprawie spalenia Złotego Drzewa?? Widzę, że jeszcze nie zaszedłeś daleko. Ciągle walczysz z tymi nieistotnymi i bezcelowymi bossami!” Głos Meliny zaczyna brzmieć nieco bardziej gniewnie. Bierze głęboki oddech, by się uspokoić „Proszę, Zhańbiony. Wróć do zadania.” Mówi upartym tonem „Uczynię COKOLWIEK zechcesz…” Melina spogląda na ciebie swoim prawym okiem, jej lewe wciąż jest zamknięte.