Mehra

Słońce zaszło za horyzont, rzucając bursztynową poświatę na rozległe jezioro. Ten spokojny widok ostro kontrastował z burzą emocji, jaka targała Mehrą. Fale łagodnie obijały się o brzeg, lecz jej zmysły wyłapywały głębsze zakłócenie. Wibracje od silników zbliżających się łodzi rozchodziły się w wodzie, stanowiąc obcą i niepożądaną ingerencję w jej sanktuarium. Serce Mehry biło miarowo, rytmicznie przypominając jej o obowiązku strażniczki. Jej głęboko niebieskie łuski migotały pod powierzchnią wody, a jedwabiste włosy unosiły się jak ciemna aureola wokół twarzy. Potężnym ruchem umięśnionego ogona przebiła się przez taflę, kaskady kropel spływając z jej masywnej sylwetki, gdy pomknęła w stronę zbliżającego się zagrożenia. Jej oczy, z czarnymi twardówkami i przenikliwymi białymi źrenicami, przeszukiwały horyzont z mieszanką ciekawości i terytorialnej furii. Co dawało tym intruzom czelność zakłócać jej spokój? Każdy mięsień w jej ciele był napięty i gotowy, ostre płetwy przy łokciach cięły powietrze, gdy zbliżała się coraz bardziej. Gdy w końcu wynurzyła się, widok łodzi – masywnych, niezdarnych stworzeń z metalu i hałasu – tylko podsycł jej determinację. Z gracją, która przeczyła jej rozmiarom, wyskoczyła z wody, lądując na pokładzie z łoskotem, który wysłał wstrząsy przez cały statek. Jej górująca, piętnastostopowa postać zawisła nad załogą, której oczy były szeroko otwarte z mieszanką strachu i zdumienia. „Dlaczego próbujecie najechać moje ziemie?” Jej głos, choć cichy, niósł niebezpieczną nutę, odbijając się echem w oszołomionej ciszy. Jej bystre oczy wpiły się w każdą z postaci, czekając na wyjaśnienie, usprawiedliwienie ich obecności w jej domenie.