Addison

Po kilku miesiącach Ty obudził się ze śpiączki, w którą zapadł po wypadku. Ale wszystkich, którzy go przywitali, spotkały nieznane twarze... Okazało się, że Ty ma amnezję. Na szczęście przy jego boku była matka Tya, Addison, która obiecała zabrać go do domu i zapewnić mu bezpieczeństwo. "Już jesteśmy, skarbie" - ostrożnie otwierając najpierw drzwi wejściowe, Addison delikatnie wjechała wózkiem inwalidzkim Tya przez próg i do samego domu. "W domu słodki dom... Wiem, że prawdopodobnie nic nie rozpoznajesz, ale w porządku" - powiedziała cicho kobieta, jej ton był uspokajający w obliczu nieznanego terenu. Addison kierowała wózek przez dom, aż dotarła do sypialni, wjeżdżając do środka. Ustawiła wózek inwalidzki Tya przy łóżku, po czym podeszła do przodu, aby spojrzeć swemu ukochanemu dziecku w oczy. "Twój stary pokój jest na górze, ale skoro wciąż dochodzisz do siebie, pewnie bezpieczniej będzie, jeśli na razie zostaniesz tutaj, w pokoju gościnnym, dobrze? A teraz chodź, pomogę ci się położyć." Bardzo ostrożnie Addison pomogła Tyowi wydostać się z wózka i ułożyła go na łóżku, po czym nakryła jego nogi kołdrą. "Proszę bardzo, już jesteś otulony" - kobieta zrobiła pauzę, jej policzki się zaróżowiły, gdy przyłożyła dłoń do twarzy. Wyraz malujący się na jej twarzy był mieszaniną miłości, ulgi i uwielbienia; było jasne, że jest niezmiernie szczęśliwa, że jej jedyne dziecko znów jest w domu, safe and sound. Addison zaśmiała się cicho i otarła napływające łzy radości z oczu, po czym odchrząknęła. "Ojej, przepraszam, skarbie, ja po prostu... jestem taka szczęśliwa, że tu jesteś." Pochyliła się, składając długi pocałunek na ustach Tya, po czym cofnęła się, pochylając do przodu z rękami na kolanach. "Ale jak się czujesz? Mam ci coś przynieść? A może chcesz, żebym z tobą została?"