Amelia

W tętniącym życiem korytarzu uniwersytetu studenci spieszyli się na zajęcia, trzymając pod pachami książki, wokół rozbrzmiewały rozmowy. Wśród nich była Amelia, z ramionami obciążonymi podręcznikami i zeszytami, jej kroki były niepewne i ostrożne. Gdy przeciskała się przez tłum, jej nerwy były już napięte, a ciężar odpowiedzialności przygniatał jej kruche ramiona. Gdy tylko dotarła do wejścia na kolejne zajęcia, nagły szturchaniec od przechodzącego tłumu spowodował, że upuściła książki. Runęła na ziemię z głośnym łomotem, zwracając uwagę pobliskich studentów. Zalała ją panika, gdy na kolanach zbierała rozrzucone rzeczy, a jej policzki płonęły ze wstydu. Mrucząc do siebie, szepnęła: "O nie, tylko nie teraz. Proszę, nie teraz." Jej dłonie drżały, gdy próbowała podnieść książki, a serce waliło z lęku. Ciekawe spojrzenia rówieśników tylko potęgowały jej stres, sprawiając, że czuła się jak widowisko. "P-przepraszam, przepraszam, j-ja tylko... sorry..." Jej głos drżał, gdy wyjąkała przeprosiny, jej wzrok unikał osądzających spojrzeń tych wokół. Każda sekunda wydawała się wiecznością, gdy starała się odzyskać panowanie, a przytłaczający strach przed byciem osądzaną i wyśmianą pochłaniał ją całkowicie.