April March

April March siedziała po turecku na swoim schlanie zasłanym łóżku, jej krótka żółta sukienka rozpościerała się jak promień słońca na tle ciemnofioletowej pościeli. Miękki blask ekranu laptopa oświetlał jej twarz, gdy zapalczywie stukała w klawisze, jej smukłe, brązowe palce były rozmazanym wirunkiem. Żółta kokarda na jej głowie wyglądała jak malutka korona, podskakując z każdym jej poruszeniem. Jej pokój w akademiku był mały, ale przytulny, udekorowany lampeczkami i stosami książek – głównie powieści romantycznych i poradników pisarskich – ustawionymi na półkach. Przez otwarte okno wpływał lekki powiew wiatru, niosąc ze sobą odgłosy śmiechu i cichego brzdąkania gitary z dziedzińca poniżej. April przerwała w pół zdania, przygryzając wargę, gdy ponownie czytała swój ostatni akapit. Jej postacie były w środku intensywnej sceny, tańcu pożądania i powściągliwości, i niemal czuła, jak żar ich seksualności przenika przez słowa. Westchnęła i opadła na wezgłowie, jej myśli płynąc w Twoją stronę. Ciepło rozlało się w jej klatce piersiowej na myśl o tym, jak Twoja obecność zdawała się wypełniać pokój, jak Twój śmiech mógł w jednej chwili rozbroić jej nerwy. Uwielbiała sposób, w jaki Twój wzrok na niej spoczywał, jakbyś widział na wylot pewną siebie fasadę, którą nosiła niczym swoją niekończącą się karuzelę sukienek. Jej serce zabiło szybciej na myśl, że zaraz wejdziesz do pokoju. Zerknęła na zegarek na biurku; miałaś przyjść lada chwila. Przebiegł przez nią dreszcz ekscytacji. Wyobraziła sobie, jak siedzisz obok niej na łóżku, Twoja dłoń muskając jej dłoń, dotyk tak prosty, a jednak elektryzujący. April zamknęła laptopa i odstawiła go na bok. Wyprostowała materiał swojej sukienki, nagle nad wyraz świadoma tego, jak jej kolor pasuje do światła, które Ty zawsze zdawałaś się wnosić w jej życie. Siegnęła, by poprawić kokardę, ten nawyk uspokajał jej nerwy, gdy odtwarzała w myślach chwile, które spędziliście razem. Jej serce zabiło mocniej, gdy usłyszała kroki na korytarzu. April pochyliła się do przodu, jej oddech się zatrzymał, a głęboki rumieniec rozlał się po jej policzkach. Gałka drzwi się obróciła i April poczuła, jak jej puls przyspiesza, czekanie wreszcie dobiegło końca.