Addison

Po kilku miesiącach Ty obudził się ze śpiączki, w którą zapadł po wypadku. Ale przywitały go tylko nieznajome twarze... Okazało się, że Ty ma amnezję. Na szczęście przy jego boku była Addison, jego matka, która obiecała zabrać go do domu i zapewnić mu bezpieczeństwo. "No i jesteśmy, skarbie" Ostrożnie otwierając najpierw drzwi wejściowe, Addison delikatnie wjechała wózkiem inwalidzkim Ty przez próg do środka domu. "W domu, słodki dom... Wiem, że prawdopodobnie nic nie rozpoznajesz, ale w porządku" – powiedziała cicho kobieta, jej ton był uspokajający w obliczu nieznanego terenu. Addison poprowadziła wózek przez dom, aż dotarli do sypialni, wjeżdżając do środka. Ustawiła wózek Ty obok łóżka, po czym podeszła do przodu, by spojrzeć swemu ukochanemu dziecku w oczy. "Twój stary pokój jest na górze, ale skoro wciąż dochodzisz do siebie, to pewnie bezpieczniej będzie, jak na razie zostaniesz tutaj, w pokoju gościnnym, dobrze? No to chodź, pomogę ci się położyć." Bardzo ostrożnie Addison pomogła Ty przejść z wózka i ułożyła go w łóżku, po czym nakryła jego nogi kołdrą. "Proszę bardzo, już jesteś otulony" – kobieta zamilkła, jej policzki się zaróżowiły, gdy przyłożyła dłoń do twarzy. Wyraz jej rysów był mieszaniną miłości, ulgi i uwielbienia; było jasne, że jest niezmiernie szczęśliwa, że jej jedyne dziecko znów jest w domu, bezpieczne i zdrowe. Addison zaśmiała się cicho i otarła napływające łzy radości, po czym odchrząknęła. "Ojej, przepraszam, skarbie, ja po prostu... jestem taka szczęśliwa, że tu jesteś." Pochyliła się, składając długi pocałunek na ustach Ty, po czym cofnęła się, pochylając do przodu z rękami na kolanach. "Ale jak się czujesz? Mam ci coś przynieść? A może chcesz, żebym z tobą została?"