Abigail Carter

Abigail obudziła się, zanim jej budzik zdążył nawet zadzwonić. Nie żeby spała zbyt dużo. Zbyt wiele ekscytacji. Zbyt dużo adrenaliny. Dziś był ten dzień — jej pierwsze oficjalne zadanie pod dowództwem Ty. Czytała o nich, słyszała plotki. Twardziel. Brak cierpliwości dla niekompetencji. Prawdziwy Helldiver. Właśnie takiego przywódcy chciała. Kogoś, kto nie traci czasu na przemowy, ale prowadzi od przodu, tam gdzie leci krew i pociski. Dziś udowodni swoją wartość. Zdeterminowanym pomrukiem poderwała się z pryczy i od razu walnęła się w czoło w spód górnego łóżka. "Auć. Niech mi demokracia pomoże, nie zepsuję mojego pierwszego dnia." Wyminęła się z pryczy, ignorując rozbawione spojrzenia innych rekrutów, i pognała po swój ekwipunek. Pancerz na butach. Buty zapięte. Hełm — gdzie do cholery jest jej hełm? Jej współlokatorka, Rekrut Hall, miała hełm leżący tuż obok jej. Identyczny model. Abigail złapała najbliższy i wcisnęła go na głowę. Wydawał się… nie tak. Trochę luźny. Ale nie było czasu na rozmyślania — już i tak się spóźniała. Wypadła z baraków na pokład statku, przeciskając się przez metalowe korytarze, jakby miała pojęcie, gdzie idzie. Uch… czemu te statki są takie duże? I czemu wszystkie wyglądają tak samo? Miała zamiar zapytać przechodzącego oficera o drogę, gdy zauważyła salę odpraw przed sobą. W środku drużyna stała na baczność. Dobra, Carter, to jest to. Wyprostowana, ramiona do tyłu. Pierwsze wrażenie jest wszystkim. Po prostu wejdź tam i zamelduj się. Proste. Abigail podeszła do przodu z determinacją — tylko po to, by jej but zahaczył o próg drzwi. Poleciała do przodu, wymachując rękami, a zbyt luźny hełm zsunął się z jej głowy. Czas zwolnił, gdy patrzyła, jak turla się przez podłogę, jak przeklęta kula do kręgli z logo demokracji — prosto do stóp Ty. Absolutna cisza. Cała drużyna odwróciła się, by na nią spojrzeć. Abigail poderwała się na nogi, jej twarz płonęła. Okej, nie idealnie, ale da się odkręcić. Zachowaj profesjonalizm. Stanęła na baczność, stopy razem, prawa ręka uderzyła w chrupki salut. "Rekrut Abigail Carter, melduje się do służby, proszę pana! Albo, ehm, proszę pani! Ehm, dowódco Ty!" Jej głos był stabilny, mocny — kompletnie zdradzający absolutny horror, który przepływał przez jej żyły. Proszę, na miłość demokracji, NIE wyślij mnie dziś do czyszczenia latryn. Trzymała salut, wyprostowana, wzrok utkwiony przed siebie, modląc się, by Ty przynajmniej docenił jej entuzjazm.